Lieve mensen,
het heeft een maand op zich laten wachten, maar hier is dan toch uiteindelijk mijn laatste bericht. Ik schrijf het vanuit mijn mooie studentenkamer in Groningen, waar ik op vrijdag 8 augustus naartoe ben verhuisd. Ik woon samen met mijn geweldige vriendin Rosanne, en we hebben het ontzettend naar onze zin hier :)
Laat ik even teruggaan naar de dag van mijn afscheid van Paraguay, 31 juli. In mijn vorige bericht had ik verteld over Ivan, die plotseling zo raar en afstandelijk deed. Na een aantal toenaderingspogingen liet ik het maar zo, en plotseling draaide hij bij. Hier was ik erg opgelucht over, want hij is toch één van de personen met wie ik het meeste contact had daar.
Aan het eind van de middag kwamen Claire (USA), haar broer Andres en Ásdís (IJsland) even langs om afscheid van me te nemen. Dat vond ik ontzettend lief van ze. Claire gaf me nog een cadeautje voor 'de dag van de vriendschap' (23 juli) en Andres zei dat hij me nooit zou vergeten..
En toen volgde iets wat voor mij altijd een prachtige herinnering zal bijven: mijn familie had een afscheidsdiner voor me voorbereid. Het was een uitgebreide barbecue, 'gekookt' door de buurman. Ze hadden extra tafels, stoelen en bestek gehuurd, en we zaten met z'n allen voor de despensa van 'mi mamá'. De aanwezigen: mijn ouders, Edu, Ivan, Shirley, David, mijn oom Aki, Monica en haar moeder Julia. Ik vond het geweldig. Ze hadden me al wel eerder beloofd dat ze zoiets zouden gaan doen, maar daar durfde ik niet zo goed op te vertrouwen omdat ik daardoor vaak teleurstellingen heb gehad met deze familie.. Maar dit deden ze dus wél :) Ik heb trouwens mijn familie ook een afscheidscadeau gegeven: een thermo voor tereré. Tereré is een soort ijsthee, een paraguayaanse specialiteit (zie voor meer uitleg één van mijn eerste berichten). Ze waren hier erg blij mee.
Na het avondeten ben ik even met David, mijn neef, een blokje om gelopen. Waarom..? Zoals velen van jullie al wel zullen weten; David was in de laatste 2 weken van mijn verblijf in Paraguay mijn vriendje. Voor mij kwam de verliefdheid pas toen ik terugkwam van Buenos Aires. Niet handig nee, en ik heb het geprobeerd van me af te zetten. Toen dat niet lukte, besloot ik dat ik het maar beter gewoon aan hem kon vertellen; en toen vertelde hij mij dat het voor hem liefde op het eerste gezicht was geweest.. Wauw.
Hierna ben ik mijn laatste spullen in gaan pakken. Heel rustig aan gedaan, ik had al besloten dat van slapen niets meer zou komen. Ik moest namelijk om 3 uur 's nachts al op het vliegveld staan. Ik werd begeleid door iedereen (uitgezonderd van Edu, die toch in zijn bed bleef liggen) die ook naar het afscheidsetentje was gekomen. Dat vond ik echt geweldig. Bovendien kwam Tim ook nog als verrassing plotseling het vliegveld oplopen, waar ik ook al erg blij van werd. Maar ja, na het hele incheck gedoe en nog even wat gedraal, was het moment dan toch echt aangebroken: ik moest door de douane. Ik heb iedereen lang omhelsd. Het was heel mooi om het verdriet te voelen van mijn familie. Waar ik behoorlijk mee heb geworsteld tijdens mijn 6 maanden in Paraguay, was dat mijn gastgezin nooit echt gevoelens van liefde uitten. Ik heb me daar op een gegeven moment bij neergelegd, omdat ik zag dat het niet een gebrek aan liefde was, maar een onvermogen om hun liefde te uiten. Ze doen dit namelijk ook nooit naar elkaar toe. Maar op dat vliegveld kwam toch wel veel los. Iedereen was in tranen (behalve mijn oom) en zei de liefste dingen. De dingen die me het meeste raakten waren de lange omhelzing van 'mi mamá', de woorden van Shirley dat ik erg belangrijk ben voor de familie, het onbedaarlijke snikken van Ivan en de uitspraak van Julia dat ik Monica's enige echte vriendin ben. Ze hebben me nog zo lang mogelijk uitgezwaaid en ik heb zo geloof ik wel 100 kushandjes toegeworpen.
En toen was ik weg. Gek genoeg voelde ik me in het begin heel rustig. Ik voelde me helemaal klaar voor mijn reis en mijn terugkeer naar Nederland. Ik vond het wel goed. Dit veranderde toen het vliegtuig snelheid begon te maken en opsteeg. Plotseling begreep ik hoe wanhopig mensen met vliegangst zich moeten voelen: je wilt dat toestel uit, maar het kán gewoon niet. Je kunt helemaal niks doen, je stijgt gewoon op en je gáát. Heel moeilijk. Ik heb gedurende mijn lange vlucht (25 uur) heel veel snikmomenten gehad. Ik voelde me echt in tweeën gespleten: ik wilde terug naar Paraguay, maar ik wilde ook terug naar Nederland. Dit was een gevoel wat nog steeds voortduurt, zij het wat minder sterk dan in het begin.
Mijn aankomst op Schiphol.. wauw. Wat een overdonderende liefheid van jullie allemaal die daar aanwezig waren; 12 mensen (Emma meegerekend). Het spandoek, het 'welcome home'-bord, de ballonnen, het drong allemaal helemaal niet tot me door. Ik had echt niet verwacht dat er zoveel mensen zouden staan en het was zo goed om jullie daar allemaal te zien, speciaal voor mij gekomen.. Ik kan niet beschrijven wat dat met me deed op dat moment. Ik liep dan ook helemaal over, viel mensen snikkend om de hals en kon alleen maar woorden in het Spaans of Guaraní bedenken om te zeggen (dat vond ik trouwens wel heel erg). Na even Emma'tje te hebben vastgehouden (eindelijk eindelijk) gingen we naar ons huis in Heiloo voor een lunch. Dit had ik al zo bedacht in Paraguay, en ik ben erg blij met hoe het allemaal is gegaan.
Ik kwam dus op zaterdag 2 augustus aan op Nederlandse bodem. Vrijdag 8 augustus verhuisde ik naar Groningen, en maandag 11 augustus begon de grote introductieweek voor nieuwe Groningse studenten: de KEI-week. Ik heb het lekker rustig aan gedaan, alleen de dingen gedaan die ik echt wilde. Veel nieuwe mensen ontmoet en natuurlijk veel gedeeld met Rosanne en Rianne.
Ondertussen heb ik (in chronologische volgorde) dus al de KEI-week gelopen, veel bezoekjes gehad van mensen, begonnen met een baantje, introdagen gehad van studie en studentenvereniging (zonder ontgroening hoor, wees niet bang), een heel introweekend van mijn studievereniging, en deze week zijn dan ook mijn colleges begonnen. Ik ben echt weer bezig met een nieuwe, belangrijke periode in mijn leven.
Ik zal mijn ervaring in Paraguay en alles wat daarbij hoort aan cultuur, familie, vriendschappen, werk en overige zaken nooit vergeten. Langzaamaan merk ik dat het een plekje begint te krijgen en dat ik er niet meer constant over nadenk. Sinds afgelopen weekend droom ik ook niet meer in het Spaans over Paraguay. Ik vind dit eng en raar, maar ook wel mooi. Ik voel me gewoon ook nog steeds thuis in Nederland, en dat is iets wat ik me een maand geleden nog helemaal niet kon voorstellen. Ik heb nog veel contact met mijn paraguayaanse familie en vrienden, met David (vraag niet over onze toekomstplannen want daar heb ik echt geen antwoord op.. ik weet het gewoon niet), en met vrienden van over de hele wereld.
Tot slot wil ik jullie allemaal heel erg bedanken voor het lezen van deze weblog, voor jullie reacties, voor jullie steun en belangstelling, en voor jullie vertrouwen dat ik het wel zou redden.
Anne.
woensdag 3 september 2008
donderdag 31 juli 2008
Afscheid..
Mijn laatste dag is nu dan toch echt aangebroken.. Ongelooflijk, het voelt zo onwerkelijk! Ik voel me bij vlagen heel rustig, bij vlagen ontzettend gestressed en ik loop al de hele dag met een vaag misselijk gevoel rond. Echte tekenen van stress dus.
Ik heb bijna mn hele koffer al ingepakt, heb leuk met Shirley gepraat, ook even met mamá, en heb net gelunched bij Mariana thuis (de buurvrouw die Engels spreekt en me mijn eerste dagen hier zo goed had opgevangen). Dit allemaal in contrast met Ivan, die me afgelopen nacht een sms´je stuurde met het bericht dat hij geen afscheid van me gaat nemen omdat ik hem ´teleurgesteld heb´. Ik heb werkelijk geen idee wat hij hiermee bedoelt. Ik heb het erover gehad met David, Shirley en mamá en zij vonden het ook allemaal heel vreemd. Hoewel ze wel zeiden ´typisch Ivan´. En dat is op zich ook wel zo. Eerlijk gezegd doet het me niet eens zo heel veel. Ik wéét dat ik niks verkeerd heb gedaan, ik hoef nergens spijt van te hebben. Als hij wil dat het zo eindigt, best. Met de rest van de familie (en Paraguay) heb ik geen enkel conflict, dus het is zíjn probleem. Natuurlijk vind ik het helemaal niet leuk als blijkt dat hij nog steeds achter dat sms´je staat (ik heb hem vandaag nog niet gezien), maar ik wil daardoor niet mijn laatste dag laten verpesten.
Vanavond komen een aantal vrienden, vriendinnen en familieleden om afscheid van me te nemen. Morgen op het vliegveld zal ik ook niet bepaald alleen zijn. Ik ga heel erg huilen en voel me er nog steeds niet helemaal klaar voor, maar bij het idee van ´het grote afscheid´ raak ik minder in paniek dan een week geleden. Gelukkig.
Hier dan nog even wat vluchtinfo.. Vrijdagochtend om 5 uur vlieg ik via Ciudad del Este (Paraguay) naar Sao Paulo. Daar moet ik 8 uur wachten (vreselijk!), en dan volgt een 8 uur lange vlucht naar Madrid. Daar nog zo´n 2,5 uur wachten alvorens naar Amsterdam te vliegen. Ik kom zaterdag rond half 12 ´s ochtends aan (dus niet om 9 uur, wat ik de vorige keer schreef). Het is dus een enorme reis, die ik jammer genoeg alleen moet maken omdat er verder geen Nederlanders in het AFS Paraguay programma zitten op het moment.
Ik verheug me er op jullie allemaal binnenkort weer te zien en te kunnen omhelzen.
Ik heb bijna mn hele koffer al ingepakt, heb leuk met Shirley gepraat, ook even met mamá, en heb net gelunched bij Mariana thuis (de buurvrouw die Engels spreekt en me mijn eerste dagen hier zo goed had opgevangen). Dit allemaal in contrast met Ivan, die me afgelopen nacht een sms´je stuurde met het bericht dat hij geen afscheid van me gaat nemen omdat ik hem ´teleurgesteld heb´. Ik heb werkelijk geen idee wat hij hiermee bedoelt. Ik heb het erover gehad met David, Shirley en mamá en zij vonden het ook allemaal heel vreemd. Hoewel ze wel zeiden ´typisch Ivan´. En dat is op zich ook wel zo. Eerlijk gezegd doet het me niet eens zo heel veel. Ik wéét dat ik niks verkeerd heb gedaan, ik hoef nergens spijt van te hebben. Als hij wil dat het zo eindigt, best. Met de rest van de familie (en Paraguay) heb ik geen enkel conflict, dus het is zíjn probleem. Natuurlijk vind ik het helemaal niet leuk als blijkt dat hij nog steeds achter dat sms´je staat (ik heb hem vandaag nog niet gezien), maar ik wil daardoor niet mijn laatste dag laten verpesten.
Vanavond komen een aantal vrienden, vriendinnen en familieleden om afscheid van me te nemen. Morgen op het vliegveld zal ik ook niet bepaald alleen zijn. Ik ga heel erg huilen en voel me er nog steeds niet helemaal klaar voor, maar bij het idee van ´het grote afscheid´ raak ik minder in paniek dan een week geleden. Gelukkig.
Hier dan nog even wat vluchtinfo.. Vrijdagochtend om 5 uur vlieg ik via Ciudad del Este (Paraguay) naar Sao Paulo. Daar moet ik 8 uur wachten (vreselijk!), en dan volgt een 8 uur lange vlucht naar Madrid. Daar nog zo´n 2,5 uur wachten alvorens naar Amsterdam te vliegen. Ik kom zaterdag rond half 12 ´s ochtends aan (dus niet om 9 uur, wat ik de vorige keer schreef). Het is dus een enorme reis, die ik jammer genoeg alleen moet maken omdat er verder geen Nederlanders in het AFS Paraguay programma zitten op het moment.
Ik verheug me er op jullie allemaal binnenkort weer te zien en te kunnen omhelzen.
donderdag 24 juli 2008
Het laatste weekje...
Lieve allemaal!
Ik weet dat ik al een hele tijd niet heb geschreven voor mn blog. Dat heeft een aantal redenen: het internet hier dat de laatste tijd de gewoonte heeft elke 10 minuten uit te vallen, het feit dat ik het behoorlijk druk heb gehad met allerlei dingen.. Maar het belangrijkste is waarschijnlijk dat ik nu echt elk moment van de dag van Paraguay wil genieten. Mijn laatste maand hier.. En nu dan mijn laatste week. Ik kan en wil het niet geloven. Toen ik terugkwam uit Buenos Aires dacht ik dat ik er wel klaar voor was. Ik had in die week vakantie letterlijk even afstand genomen van Paraguay en alles wat daarbij hoort: mijn werk, mijn familie, mijn vrienden en vriendinnen. Bovendien was de hele sfeer in Buenos Aires zo anders dan in bijvoorbeeld Luque of Asunción. En de mensen spreken daar weliswaar Spaans, maar met een totaal ander accent dan Paraguayanen. Ik was echt weer even in een andere wereld en dat voelde goed. Maar ja, toen kwam ik thuis in Luque en alles voelde weer zo vertrouwd. Nu zit ik dus weer op hetzelfde punt (of misschien nog wel erger) als vóór mijn reis naar BA. Het ergste is dat ik me in tweeën gescheurd voel. Want natuurlijk wil ik graag weer naar mijn thuisland, naar mijn échte familie, naar mijn vriendinnen die ik al jaren ken, naar alle mensen en dingen die me zo vertrouwd zijn. Het is gewoon ontzettend zwaar om te weten dat ik het land dat ik nu als mijn tweede land beschouw, mijn gastfamilie, mijn nieuwe vrienden en vriendinnen, mijn werk en alles hier in Paraguay, voor onbepaalde tijd zal moeten achterlaten.
Nou ja. Om jullie een idee te geven van mijn laatste maand hier:
2 juli was de dag dat vrijwel iedereen die hier afgelopen jaar in augustus gekomen was voor het jaar programma, wegging. Zo ook Jennifer; mijn beste vriendin in Luque. Ze had me uitgenodigd voor haar ´laatste avondmaal´. Samen met haar familie gingen we naar een pizzeria aan de rand van Asunción. Ik bleef die nacht ook bij haar logeren. Voordat we in slaap vielen hebben we nog een hele tijd liggen kletsen over van alles: natuurlijk over Paraguay, de VS (zij komt uit de staat Main) en Nederland, maar ook over onbenulligheden zoals de kleur van haar muur (was die nou groen, blauw of iets er tussenin?) :) Om half 7 ´s ochtends kwam een taxi ons ophalen om naar het vliegveld te gaan. Daar was het een mierenhoop van AFS´ers. De helft ging weg, de andere helft was gekomen om afscheid te nemen. Wat een mengeling van gezelligheid en verdriet was dat. Het voelde erg goed om met z´n allen op dat vliegveld te zijn. Later die dag ben ik nog met Oddny wezen lunchen, erg gezellig.
Vrijdag 4 juli was mijn laatste werkdag op de Guardería. Ik had er zelf voor gekozen om veel vakantie te nemen zodat ik naar Buenos Aires zou kunnen gaan en tijd zou hebben voor mijn familie en vrienden, maar alsnog zag ik behoorlijk op tegen het afscheid. Ik heb die week hele dagen gewerkt in plaats van halve dagen, want mijn werk op de dansschool had ik al laten gaan. Het hele gedoe van twee banen op plaatsen aan de andere kant van de stad, en dan ook nog een behoorlijk zwaar rooster van mijn danslessen, daar kon ik de energie gewoon niet meer voor opbrengen. Die week was er trouwens een nieuwe vrijwilliger in de Guardería gekomen: Hitomi uit Los Angeles. Zij is 17 jaar en is hier slechts voor 40 dagen (haar zomervakantie). Een geweldige meid. Ik heb haar ontzettend veel uitgelegd en geholpen alles te begrijpen. Ook nu zien we elkaar nog regelmatig en het is ontzettend fijn om met iemand te kunnen praten die min of meer door dezelfde dingen gaat als ik in mijn tijd op de Guardería. Uiteindelijk heb ik mijn daar weg gevonden, maar dat heeft wel zo´n 2 maanden gekost. Nou ja, en toen was het dus vrijdag. Ik had als afscheidscadeau een grote plantenpot gekocht en zonnebloempitten uit Nederland er bij gedaan. Ook had ik een poster gemaakt met een persoonlijk dankwoordje voor al mijn collega´s. Na de lunch vroeg ik het even het woord aan ´la hermana´ (de directrice) en gaf ik de cadeaus. Vervolgens nam Zuni, een collega, het woord over. Ze bedankte me uitvoerig en gaf me hún cadeau: oorbelknopjes in de vorm van glimmende sterretjes, echt supermooi. Tegen die tijd hadden trouwens al mijn collega´s (inclusief Hitomi en ik) en een aantal kinderen tranen in hun ogen. Ik ben de rest van de dag gebleven en om 4 uur begon ons ´Fiesta de San Juan´, een religieus feest dat elke school e.d. viert op een zelf gekozen dag (officieel is het 23 juni). Er waren spelletjes, typisch Paraguayaans eten (ik had geholpen in de keuken eerder die dag!), dans, muziek, en alle kinderen met hun ouders. Veel ouders kwamen naar me toe om me te bedanken en 2 moeders barsten zelfs in snikken uit! Het was een hele mooie, emotionele dag.
Een ontspannen weekend gehad (na een niet bepaald ontspannen week, haha), en toen brak de Buenos Aires week aan! In de namiddag ging ik naar Asunción. Ik moest nog even een ´ik ga op reis naar het buitenland verklaring´ van AFS tekenen, en toen ging ik naar Tim´s huis. David kwam ook. Chille avond, pizza gegeten en met Alicia (moeder Tim) gekletst. Toen op dinsdag om 3 uur ´s nachts gingen we met de taxi naar het vliegveld. Omdat we pas om 2 uur ´s middags in onze kamer in het hostel konden, moesten we zo´n 4 uur overbruggen. En dat terwijl we alledrie echt kapót waren. Nou ja, wat rondgelopen in de buurt en op een terrasje gezeten. Onze kamer was een gedeelde kamer voor 6 personen (3 stapelbedden). Het hostel was ontzettend leuk. Geweldige mensen achter de balie (twintigers) en het was supermakkelijk om contact te leggen met de andere reizigers. We bleven tot zaterdag 18.00 uur in de stad en hebben veel gedaan, gezien, gelopen, uitgeweest en lekker gegeten. Het meest indrukwekkende van alles was een tangoshow van bijna 2 uur waar we naartoe zijn geweest :) Eerst een diner, en daarna de show. Geweldig. Hoewel ik me af en toe wat ergerde aan met name David (mannen..) was het een supervakantie. BA is echt een mooie en relaxte stad.
En toen kwam ik weer thuis in Luque. De scholen hadden 2 weken ´wintervakantie´, dus ik heb veel tijd gedeeld met mijn broer Ivan, mijn neef David (hoewel hij al van school af is) en mijn twee nichtjes Jessica en Diana. We zijn onder andere naar de dierentuin geweest en naar ´la Expo´, een soort enorme markt die één keer in het jaar plaatsvindt. Ook hebben een nachtje in het huis van Jessi en Didi gelogeerd en zijn we (samen met nog een andere oom en tante) naar David´s familie in Aregua geweest. Het voelde onwijs goed om tijd met mijn familie door te brengen. Vooral omdat ik nu zo veel beter Spaans spreek dan de eerdere keren dat ik ze allemaal zag, had ik het echt naar min zin.
Deze week zijn de scholen weer begonnen. Ik ben Rachel (Amerika) en Sabina (Zwitserland) gaan opzoeken die vlak bij elkaar wonen in het midden van het land, en Liesbeth (België) kwam mij opzoeken in Luque. Het was geweldig om ze weer te zien en om lekker met meiden te kunnen kletsen. In Luque en Asunción breng ik mijn meeste tijd toch met jongens door (Ivan, David, andere David, Tim, Steffen). En het is misschien jammer voor het mannelijk geslacht, maar er gaat voor mij toch echt zeer weinig boven mijn vriendinnen :) haha.
Nou ja, ik geloof dat het wel duidelijk is. Ik heb een maand met ontzettend veel leuke dingen, maar tegelijkertijd staat vrijwel alles in het teken van afscheid. Jennifer, Zach, Amanda, Kristine, Magnus, mijn werk, Steffen, David, en volgende week al het overige.
Ik wil jullie niet ongerust maken met al mijn zware gepraat hoor, maar eerlijk gezegd maak ik me wel een beetje zorgen over mezelf. Ik voel gewoon dat ik er niet klaar voor ben en dat zie ik niet veranderen in de komende week. Een gevoel dat ik nog nooit heb gehad en met niks kan vergelijken. Ik hou zielsveel van Nederland en van jullie allemaal, maar dat maakt het juist zo moeilijk. Ik zal absoluut heel blij zijn als ik op zaterdag 2 augustus rond 9 uur ´s ochtends weer voet op Nederlandse bodem zet, maar wat een tranendal zal het zijn in het vliegveld van Asunción, op vrijdag 1 augustus.
Ik weet dat ik al een hele tijd niet heb geschreven voor mn blog. Dat heeft een aantal redenen: het internet hier dat de laatste tijd de gewoonte heeft elke 10 minuten uit te vallen, het feit dat ik het behoorlijk druk heb gehad met allerlei dingen.. Maar het belangrijkste is waarschijnlijk dat ik nu echt elk moment van de dag van Paraguay wil genieten. Mijn laatste maand hier.. En nu dan mijn laatste week. Ik kan en wil het niet geloven. Toen ik terugkwam uit Buenos Aires dacht ik dat ik er wel klaar voor was. Ik had in die week vakantie letterlijk even afstand genomen van Paraguay en alles wat daarbij hoort: mijn werk, mijn familie, mijn vrienden en vriendinnen. Bovendien was de hele sfeer in Buenos Aires zo anders dan in bijvoorbeeld Luque of Asunción. En de mensen spreken daar weliswaar Spaans, maar met een totaal ander accent dan Paraguayanen. Ik was echt weer even in een andere wereld en dat voelde goed. Maar ja, toen kwam ik thuis in Luque en alles voelde weer zo vertrouwd. Nu zit ik dus weer op hetzelfde punt (of misschien nog wel erger) als vóór mijn reis naar BA. Het ergste is dat ik me in tweeën gescheurd voel. Want natuurlijk wil ik graag weer naar mijn thuisland, naar mijn échte familie, naar mijn vriendinnen die ik al jaren ken, naar alle mensen en dingen die me zo vertrouwd zijn. Het is gewoon ontzettend zwaar om te weten dat ik het land dat ik nu als mijn tweede land beschouw, mijn gastfamilie, mijn nieuwe vrienden en vriendinnen, mijn werk en alles hier in Paraguay, voor onbepaalde tijd zal moeten achterlaten.
Nou ja. Om jullie een idee te geven van mijn laatste maand hier:
2 juli was de dag dat vrijwel iedereen die hier afgelopen jaar in augustus gekomen was voor het jaar programma, wegging. Zo ook Jennifer; mijn beste vriendin in Luque. Ze had me uitgenodigd voor haar ´laatste avondmaal´. Samen met haar familie gingen we naar een pizzeria aan de rand van Asunción. Ik bleef die nacht ook bij haar logeren. Voordat we in slaap vielen hebben we nog een hele tijd liggen kletsen over van alles: natuurlijk over Paraguay, de VS (zij komt uit de staat Main) en Nederland, maar ook over onbenulligheden zoals de kleur van haar muur (was die nou groen, blauw of iets er tussenin?) :) Om half 7 ´s ochtends kwam een taxi ons ophalen om naar het vliegveld te gaan. Daar was het een mierenhoop van AFS´ers. De helft ging weg, de andere helft was gekomen om afscheid te nemen. Wat een mengeling van gezelligheid en verdriet was dat. Het voelde erg goed om met z´n allen op dat vliegveld te zijn. Later die dag ben ik nog met Oddny wezen lunchen, erg gezellig.
Vrijdag 4 juli was mijn laatste werkdag op de Guardería. Ik had er zelf voor gekozen om veel vakantie te nemen zodat ik naar Buenos Aires zou kunnen gaan en tijd zou hebben voor mijn familie en vrienden, maar alsnog zag ik behoorlijk op tegen het afscheid. Ik heb die week hele dagen gewerkt in plaats van halve dagen, want mijn werk op de dansschool had ik al laten gaan. Het hele gedoe van twee banen op plaatsen aan de andere kant van de stad, en dan ook nog een behoorlijk zwaar rooster van mijn danslessen, daar kon ik de energie gewoon niet meer voor opbrengen. Die week was er trouwens een nieuwe vrijwilliger in de Guardería gekomen: Hitomi uit Los Angeles. Zij is 17 jaar en is hier slechts voor 40 dagen (haar zomervakantie). Een geweldige meid. Ik heb haar ontzettend veel uitgelegd en geholpen alles te begrijpen. Ook nu zien we elkaar nog regelmatig en het is ontzettend fijn om met iemand te kunnen praten die min of meer door dezelfde dingen gaat als ik in mijn tijd op de Guardería. Uiteindelijk heb ik mijn daar weg gevonden, maar dat heeft wel zo´n 2 maanden gekost. Nou ja, en toen was het dus vrijdag. Ik had als afscheidscadeau een grote plantenpot gekocht en zonnebloempitten uit Nederland er bij gedaan. Ook had ik een poster gemaakt met een persoonlijk dankwoordje voor al mijn collega´s. Na de lunch vroeg ik het even het woord aan ´la hermana´ (de directrice) en gaf ik de cadeaus. Vervolgens nam Zuni, een collega, het woord over. Ze bedankte me uitvoerig en gaf me hún cadeau: oorbelknopjes in de vorm van glimmende sterretjes, echt supermooi. Tegen die tijd hadden trouwens al mijn collega´s (inclusief Hitomi en ik) en een aantal kinderen tranen in hun ogen. Ik ben de rest van de dag gebleven en om 4 uur begon ons ´Fiesta de San Juan´, een religieus feest dat elke school e.d. viert op een zelf gekozen dag (officieel is het 23 juni). Er waren spelletjes, typisch Paraguayaans eten (ik had geholpen in de keuken eerder die dag!), dans, muziek, en alle kinderen met hun ouders. Veel ouders kwamen naar me toe om me te bedanken en 2 moeders barsten zelfs in snikken uit! Het was een hele mooie, emotionele dag.
Een ontspannen weekend gehad (na een niet bepaald ontspannen week, haha), en toen brak de Buenos Aires week aan! In de namiddag ging ik naar Asunción. Ik moest nog even een ´ik ga op reis naar het buitenland verklaring´ van AFS tekenen, en toen ging ik naar Tim´s huis. David kwam ook. Chille avond, pizza gegeten en met Alicia (moeder Tim) gekletst. Toen op dinsdag om 3 uur ´s nachts gingen we met de taxi naar het vliegveld. Omdat we pas om 2 uur ´s middags in onze kamer in het hostel konden, moesten we zo´n 4 uur overbruggen. En dat terwijl we alledrie echt kapót waren. Nou ja, wat rondgelopen in de buurt en op een terrasje gezeten. Onze kamer was een gedeelde kamer voor 6 personen (3 stapelbedden). Het hostel was ontzettend leuk. Geweldige mensen achter de balie (twintigers) en het was supermakkelijk om contact te leggen met de andere reizigers. We bleven tot zaterdag 18.00 uur in de stad en hebben veel gedaan, gezien, gelopen, uitgeweest en lekker gegeten. Het meest indrukwekkende van alles was een tangoshow van bijna 2 uur waar we naartoe zijn geweest :) Eerst een diner, en daarna de show. Geweldig. Hoewel ik me af en toe wat ergerde aan met name David (mannen..) was het een supervakantie. BA is echt een mooie en relaxte stad.
En toen kwam ik weer thuis in Luque. De scholen hadden 2 weken ´wintervakantie´, dus ik heb veel tijd gedeeld met mijn broer Ivan, mijn neef David (hoewel hij al van school af is) en mijn twee nichtjes Jessica en Diana. We zijn onder andere naar de dierentuin geweest en naar ´la Expo´, een soort enorme markt die één keer in het jaar plaatsvindt. Ook hebben een nachtje in het huis van Jessi en Didi gelogeerd en zijn we (samen met nog een andere oom en tante) naar David´s familie in Aregua geweest. Het voelde onwijs goed om tijd met mijn familie door te brengen. Vooral omdat ik nu zo veel beter Spaans spreek dan de eerdere keren dat ik ze allemaal zag, had ik het echt naar min zin.
Deze week zijn de scholen weer begonnen. Ik ben Rachel (Amerika) en Sabina (Zwitserland) gaan opzoeken die vlak bij elkaar wonen in het midden van het land, en Liesbeth (België) kwam mij opzoeken in Luque. Het was geweldig om ze weer te zien en om lekker met meiden te kunnen kletsen. In Luque en Asunción breng ik mijn meeste tijd toch met jongens door (Ivan, David, andere David, Tim, Steffen). En het is misschien jammer voor het mannelijk geslacht, maar er gaat voor mij toch echt zeer weinig boven mijn vriendinnen :) haha.
Nou ja, ik geloof dat het wel duidelijk is. Ik heb een maand met ontzettend veel leuke dingen, maar tegelijkertijd staat vrijwel alles in het teken van afscheid. Jennifer, Zach, Amanda, Kristine, Magnus, mijn werk, Steffen, David, en volgende week al het overige.
Ik wil jullie niet ongerust maken met al mijn zware gepraat hoor, maar eerlijk gezegd maak ik me wel een beetje zorgen over mezelf. Ik voel gewoon dat ik er niet klaar voor ben en dat zie ik niet veranderen in de komende week. Een gevoel dat ik nog nooit heb gehad en met niks kan vergelijken. Ik hou zielsveel van Nederland en van jullie allemaal, maar dat maakt het juist zo moeilijk. Ik zal absoluut heel blij zijn als ik op zaterdag 2 augustus rond 9 uur ´s ochtends weer voet op Nederlandse bodem zet, maar wat een tranendal zal het zijn in het vliegveld van Asunción, op vrijdag 1 augustus.
maandag 30 juni 2008
Laatste maand gaat in
Ik heb het volgens mij al heel vaak eerder geschreven, maar de tijd gaat echt zo ongelooflijk snel. Ik kan nauwelijks geloven dat mijn laatste maand vandaag ingegaan is, voor mijn gevoel leef ik nog steeds ergens in april. Maar er is geen ontkomen aan: langzamerhand moet ik me gaan voorbereiden op mijn ´vuelta´. De laatste keer dit, de laatste keer dat. Deze week is bijvoorbeeld mijn laatste werkweek. Daarna ga ik 5 dagen met Tim en David naar Buenos Aires, en dan heb ik nog 2,5 weken over om nog dingen met mijn familie te doen (deze maand hebben ze 3 weken schoolvakantie) en vriendinnen verspreid over het land te bezoeken en zo ook nog wat meer van Paraguay te zien. Bijvoorbeeld: Rachel en Sabina, die dicht bij elkaar wonen in het midden van het land, en Liesbeth, die in het zuiden woont, vlakbij de grens met Argentinië. Verder is mijn tante een reis naar Ciudad del Este aan het organiseren met wat neven en nichten. Althans, dat is de bedoeling. Je weet nooit wat gaat gebeuren met deze familie - áls er überhaupt iets gebeurt, haha.
Het weekend na mijn laatste bericht had ik het laatste ´campemento´. De vrijdag van het kamp was Tim jarig, dus hij vierde het de dag ervoor zodat iedereen van onze groep er bij zou zijn (behalve Manu, die het AFS programma heeft verlaten omdat hij wil reizen). Het was echt ontzettend leuk. Ook heel leuk om Liesbeth weer eens te zien. Zij woont erg ver weg en komt nooit naar Asunción (itt Sabina, Manu en Fanny), vandaar dat we haar alleen zien tijdens de ´campementos´. Het feest begon om 8 uur, met een ´cena´ (avondeten). Dit waren allemaal kleine, typisch Paraguayaanse hapjes. Superlekker. Om 12 uur werd er gezongen voor Tim en taart gegeten. Sabina en ik hadden een taart gebakken, maar die viel nogal in het niet bij de enorme taart waarmee Alicia (moeder van Tim) mee kwam aanzetten. haha. Rond 01.00 uur gingen we naar disco Faces, waar Alicia voor ons een VIP ruimte had afgehuurd. We hoefden geen entrée, drankjes, niks te betalen. Geweldige nacht gehad, veel gedanst, super.
Maar ja.. De volgende dag moesten we ons om 2 uur ´s middags melden op het AFS kantoor. Aangezien we onderhand wel weten dat AFS niet bepaald punctueel (is dat een woord?) is, kwamen we expres een uur later. Maar alsnog waren we niet de laatsten! Uiteindelijk gingen we pas om 5 uur weg, vanwege wat gedoe rondom Braden die niet mee wilde. Maar ja, de ´campementos´ vormen een verplicht onderdeel van het AFS programma en als je er niet naar toe gaat, wordt je op eigen kosten per direct naar huis gestuurd. Dus hij is toch maar meegegaan ;) We vertrokken met een minibus naar Caapucú. We waren met zo´n 15 mensen: onze groep, en de groep van Jennifer (vrijwilligers die afgelopen augustus voor het jaarprogramma zijn gekomen). Ook waren er nog 3 Paraguayaanse vrijwilligers, waaronder Angeles :)
We kwamen rond 8 uur aan. We hebben toen eerst merienda gegeten (wat normaal gesproken rond 6 uur gegeten wordt, maar ja, het stond nog op ons te wachten) en om 10 uur volgde het avondeten. Na nog wat geklets gingen we rond 12 uur naar bed. Iedereen van onze groep (plus Jen en Angeles) waren behoorlijk moe vanwege het feestje de dag ervoor.. :)
Dit was het ´campemento´ met de meeste vrije tijd en de minste sessies. Dat vonden we allemaal wel prima, aangezien het de laatste keer was dat we allemaal samen konden zijn. Zaterdag was de ´werkdag´, maar alsnog stelde het niet zo veel voor: We moesten een grafiek maken met een ´geluksniveau curve´ die van maand tot maand liep, we hebben een gesprekje gehad over onze ervaringen, over de terugkeer naar huis (wat voor problemen je tegen kunt komen enz) en we moesten wat vraagformulieren invullen. De rest was vrije tijd, gezellig. Oh, bijna vergeten: zaterdagavond was het meest emotionele deel van het kamp: we dronken maté, een traditionele drank (geen alcohol hoor, een soort thee) hier. We hadden maar één beker (´guampa´), en
degene die de beker had moest hem doorgeven aan iemand die de afgelopen maanden speciaal voor hem/haar was geweest. Ook uitleggen waarom natuurlijk. Wauw, dan komen de emoties wel los hoor. We wonen allemaal zo ver weg van elkaar in onze eigen landen.. Ik kreeg de beker 2 keer, van Jennifer en van Liesbeth. Ik heb hem eerst doorgegeven aan Sabina, daarna aan Tim. Toen iedereen was geweest hebben we geloof ik nog een half uur elkaar knuffels lopen geven en lieve dingen tegen elkaar gezegd. Vooral een aantal mensen van het jaarprogramma die dichtbij elkaar wonen hier in Paraguay, hebben een hele sterke band met elkaar opgebouwd dus het wordt supermoeilijk voor hen om afscheid te nemen. Maar goed, voor ons net zo goed natuurlijk. Morgen bijvoorbeeld gaat Jennifer weg. Ik ga vanavond samen met haar familie uit eten, blijf bij hun logeren en dan morgenochtend vroeg wordt het afscheid nemen! Snik.. Ik ga haar echt missen want ze is mijn beste vriendin hier in Luque. Met Claire en Oddny heb ik ook nog steeds wel contact, maar zij zijn ´estudiantes´ en dat maakt het toch anders.
Verder nog over het kamp: de omgeving was gewéldig. We zaten op een quinta, een soort boerderij. Los van het huis, onze kamers, een zwembad (helaas was het veel te koud om te gaan zwemmen) en een enorm landgoed was er niks anders dan natuur om ons heen. Wauw, de uitzichten! De kleuren, de leegte, de stilte! Super. Ze hadden honden,
katten, een aap, een jaguar (oid), een miljoen koeien en een stuk of 10 paarden. De jaguar was zo mooi, echt, Dios mío. Hij hoort natuurlijk niet in een kooi, maar het was heel indrukwekkend om te zien. Auto´s, huizen, kleding, sieraden, disco´s.. het kan allemaal nog zo mooi en geweldig zijn, maar vergeleken met de puurheid van zo´n dier of zo´n onbewoonde, stille omgeving stelt het allemaal níks voor. Wauw.
Ik heb daar trouwens ook paardgereden!!! GEWELDIG. Zaterdag op een behoorlijk sloom paard, maar alsnog best veel gegalloppeerd en alles. Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld als toen. Ik, mijn paard, de stilte, het uitzicht. Ik wilde supergraag nog een keer, dus ben ik zondag supervroeg opgestaan om vóór het ontbijt nog even te kunnen rijden. Dit keer zat ik echt op een gestoord paard! Springen, hoofd schudden, briesen.. Gek genoeg vond ik het helemaal niet eng, ik had geen moment het gevoel dat ik zou vallen ofzo. Dat kwam misschien ook wel door het western zadel. Ik reed trouwens ook met een western hoofdstel. Die paarden luisteren behoorlijk goed, je moet ze alleen wat ruiger behandelen dan manegepaarden ;)
Helaas heb ik die zaterdag niet Nederland-Rusland kunnen kijken, want de tv deed het niet. Maar goed, toen ik hoorde dat we hadden verloren vond ik het niet zo heel erg meer. Stomme voetballers!
Zondagochtend gingen we om half 10 alweer terug naar Asunción. Ik ben met Tim mee naar huis geweest. We zijn lekker uit eten geweest en voor de rest hebben we die dag niet zo veel gedaan. Maandag gingen we samen met Braden naar de bioscoop, daarna hebben we wat andere AFS´ers ontmoet en zijn we naar een bar gegaan om te gaan poolen. Was gezellig. Woensdagochtend zou Braden eigenlijk vertrekken, maar zijn vlucht was ´overgeboekt´ (of hoe noem je dat? Als er te veel mensen een ticket hebben) dus hij besloot om nog een paar dagen langer te blijven. Dit had tot gevolg dat hij afgelopen vrijdag een soort afscheidsfeestje hield in bar Flow.
Vrijdagmiddag was ik eerst samen met David (neef) en Ivan naar het ziekenhuis geweest, want onze oma was opgenomen met een hoge bloeddruk, infectie in haar voet en complicaties die te maken hadden met haar suikerziekte. Gelukkig is ze ondertussen alweer thuis in Atyra. In het ziekenhuis heb ik ook de zus van David ontmoet, Daisy. Een superaardig meisje, ontzettend jammer dat ik haar niet eerder heb ontmoet.
Zaterdag werd zij 20 jaar. Ik heb een taart voor haar gebakken (ze zou namelijk langskomen, net als Diana en Jessica, 2 andere nichtjes) en daarna zijn we samen uitgegaan in Asunción. Ook samen met Jennifer (haar laatste avond dansen in Paraguay!), het was ontzettend gezellig. Voor Daisy was dit de eerste keer sinds ongeveer een jaar dat ze weer eens uitging. Dit heeft 2 redenen: haar vader, die belachelijk streng is, en haar werk. Ze werkt voor het minimumloon (ongeveer 185 euro per maand) 6 dagen per week, 12 uur per dag, in een supermarkt. Van dit loon kan ze bijna niks zelf houden; ze moet haar ouders ondersteunen die niet veel geld, maar wel 5 kinderen hebben. En dat terwijl ze eigenlijk graag wil studeren. Hard hoor. Ik vind het echt bewonderenswaardig dat ze zo´n lief meisje blijft, ondanks alle tegenspoed die ze heeft (vrijdag was een vakantiedag voor haar, iets wat ze bijna nooit heeft. Wat heeft ze gedaan: ze is de hele dag in het ziekenhuis bij haar oma geweest). Dit soort verhalen zetten verwende Nederlanders zoals ik toch weer even goed op hun plek.
Deze maand zal min of meer in het teken staan van afscheid; deze week is mijn laatste werkweek. Echt jammer hoor, net nu ik me helemaal op mijn plek voel in de Guardería en in la Academia de Danza ga ik er weg. Mijn twee ´directrices´ hebben ook allebei al tegen me gezegd dat ze helemaal niet willen dat ik wegga, hihi. Heb ik kennelijk toch iets goed gedaan hier ;)
Eerlijk gezegd kan ik me nauwelijks meer een beeld vormen van Nederland. Laatst was ik met Ivan naar mijn foto´s van Nederland aan het kijken en het voelde helemaal niet meer als thuis. Ik herken het natuurlijk allemaal wel, maar het ziet er allemaal zo mooi, schoon en georganiseerd uit..! Het begint meer en meer tot me door te dringen dat ik waarschijnlijk met een behoorlijke cultuurschok te maken ga krijgen als ik weer voet op Nederlandse bodem zet. Maar goed, dat duurt nog een maand! haha. En als ik eenmaal een beetje over de eerste schok heen ben, begin ik weer lekker aan een nieuw avontuur: het studentenleven in Groningen :)
Het weekend na mijn laatste bericht had ik het laatste ´campemento´. De vrijdag van het kamp was Tim jarig, dus hij vierde het de dag ervoor zodat iedereen van onze groep er bij zou zijn (behalve Manu, die het AFS programma heeft verlaten omdat hij wil reizen). Het was echt ontzettend leuk. Ook heel leuk om Liesbeth weer eens te zien. Zij woont erg ver weg en komt nooit naar Asunción (itt Sabina, Manu en Fanny), vandaar dat we haar alleen zien tijdens de ´campementos´. Het feest begon om 8 uur, met een ´cena´ (avondeten). Dit waren allemaal kleine, typisch Paraguayaanse hapjes. Superlekker. Om 12 uur werd er gezongen voor Tim en taart gegeten. Sabina en ik hadden een taart gebakken, maar die viel nogal in het niet bij de enorme taart waarmee Alicia (moeder van Tim) mee kwam aanzetten. haha. Rond 01.00 uur gingen we naar disco Faces, waar Alicia voor ons een VIP ruimte had afgehuurd. We hoefden geen entrée, drankjes, niks te betalen. Geweldige nacht gehad, veel gedanst, super.
Maar ja.. De volgende dag moesten we ons om 2 uur ´s middags melden op het AFS kantoor. Aangezien we onderhand wel weten dat AFS niet bepaald punctueel (is dat een woord?) is, kwamen we expres een uur later. Maar alsnog waren we niet de laatsten! Uiteindelijk gingen we pas om 5 uur weg, vanwege wat gedoe rondom Braden die niet mee wilde. Maar ja, de ´campementos´ vormen een verplicht onderdeel van het AFS programma en als je er niet naar toe gaat, wordt je op eigen kosten per direct naar huis gestuurd. Dus hij is toch maar meegegaan ;) We vertrokken met een minibus naar Caapucú. We waren met zo´n 15 mensen: onze groep, en de groep van Jennifer (vrijwilligers die afgelopen augustus voor het jaarprogramma zijn gekomen). Ook waren er nog 3 Paraguayaanse vrijwilligers, waaronder Angeles :)
We kwamen rond 8 uur aan. We hebben toen eerst merienda gegeten (wat normaal gesproken rond 6 uur gegeten wordt, maar ja, het stond nog op ons te wachten) en om 10 uur volgde het avondeten. Na nog wat geklets gingen we rond 12 uur naar bed. Iedereen van onze groep (plus Jen en Angeles) waren behoorlijk moe vanwege het feestje de dag ervoor.. :)
Dit was het ´campemento´ met de meeste vrije tijd en de minste sessies. Dat vonden we allemaal wel prima, aangezien het de laatste keer was dat we allemaal samen konden zijn. Zaterdag was de ´werkdag´, maar alsnog stelde het niet zo veel voor: We moesten een grafiek maken met een ´geluksniveau curve´ die van maand tot maand liep, we hebben een gesprekje gehad over onze ervaringen, over de terugkeer naar huis (wat voor problemen je tegen kunt komen enz) en we moesten wat vraagformulieren invullen. De rest was vrije tijd, gezellig. Oh, bijna vergeten: zaterdagavond was het meest emotionele deel van het kamp: we dronken maté, een traditionele drank (geen alcohol hoor, een soort thee) hier. We hadden maar één beker (´guampa´), en
degene die de beker had moest hem doorgeven aan iemand die de afgelopen maanden speciaal voor hem/haar was geweest. Ook uitleggen waarom natuurlijk. Wauw, dan komen de emoties wel los hoor. We wonen allemaal zo ver weg van elkaar in onze eigen landen.. Ik kreeg de beker 2 keer, van Jennifer en van Liesbeth. Ik heb hem eerst doorgegeven aan Sabina, daarna aan Tim. Toen iedereen was geweest hebben we geloof ik nog een half uur elkaar knuffels lopen geven en lieve dingen tegen elkaar gezegd. Vooral een aantal mensen van het jaarprogramma die dichtbij elkaar wonen hier in Paraguay, hebben een hele sterke band met elkaar opgebouwd dus het wordt supermoeilijk voor hen om afscheid te nemen. Maar goed, voor ons net zo goed natuurlijk. Morgen bijvoorbeeld gaat Jennifer weg. Ik ga vanavond samen met haar familie uit eten, blijf bij hun logeren en dan morgenochtend vroeg wordt het afscheid nemen! Snik.. Ik ga haar echt missen want ze is mijn beste vriendin hier in Luque. Met Claire en Oddny heb ik ook nog steeds wel contact, maar zij zijn ´estudiantes´ en dat maakt het toch anders.
Verder nog over het kamp: de omgeving was gewéldig. We zaten op een quinta, een soort boerderij. Los van het huis, onze kamers, een zwembad (helaas was het veel te koud om te gaan zwemmen) en een enorm landgoed was er niks anders dan natuur om ons heen. Wauw, de uitzichten! De kleuren, de leegte, de stilte! Super. Ze hadden honden,
katten, een aap, een jaguar (oid), een miljoen koeien en een stuk of 10 paarden. De jaguar was zo mooi, echt, Dios mío. Hij hoort natuurlijk niet in een kooi, maar het was heel indrukwekkend om te zien. Auto´s, huizen, kleding, sieraden, disco´s.. het kan allemaal nog zo mooi en geweldig zijn, maar vergeleken met de puurheid van zo´n dier of zo´n onbewoonde, stille omgeving stelt het allemaal níks voor. Wauw.
Ik heb daar trouwens ook paardgereden!!! GEWELDIG. Zaterdag op een behoorlijk sloom paard, maar alsnog best veel gegalloppeerd en alles. Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld als toen. Ik, mijn paard, de stilte, het uitzicht. Ik wilde supergraag nog een keer, dus ben ik zondag supervroeg opgestaan om vóór het ontbijt nog even te kunnen rijden. Dit keer zat ik echt op een gestoord paard! Springen, hoofd schudden, briesen.. Gek genoeg vond ik het helemaal niet eng, ik had geen moment het gevoel dat ik zou vallen ofzo. Dat kwam misschien ook wel door het western zadel. Ik reed trouwens ook met een western hoofdstel. Die paarden luisteren behoorlijk goed, je moet ze alleen wat ruiger behandelen dan manegepaarden ;)
Helaas heb ik die zaterdag niet Nederland-Rusland kunnen kijken, want de tv deed het niet. Maar goed, toen ik hoorde dat we hadden verloren vond ik het niet zo heel erg meer. Stomme voetballers!
Zondagochtend gingen we om half 10 alweer terug naar Asunción. Ik ben met Tim mee naar huis geweest. We zijn lekker uit eten geweest en voor de rest hebben we die dag niet zo veel gedaan. Maandag gingen we samen met Braden naar de bioscoop, daarna hebben we wat andere AFS´ers ontmoet en zijn we naar een bar gegaan om te gaan poolen. Was gezellig. Woensdagochtend zou Braden eigenlijk vertrekken, maar zijn vlucht was ´overgeboekt´ (of hoe noem je dat? Als er te veel mensen een ticket hebben) dus hij besloot om nog een paar dagen langer te blijven. Dit had tot gevolg dat hij afgelopen vrijdag een soort afscheidsfeestje hield in bar Flow.
Vrijdagmiddag was ik eerst samen met David (neef) en Ivan naar het ziekenhuis geweest, want onze oma was opgenomen met een hoge bloeddruk, infectie in haar voet en complicaties die te maken hadden met haar suikerziekte. Gelukkig is ze ondertussen alweer thuis in Atyra. In het ziekenhuis heb ik ook de zus van David ontmoet, Daisy. Een superaardig meisje, ontzettend jammer dat ik haar niet eerder heb ontmoet.
Zaterdag werd zij 20 jaar. Ik heb een taart voor haar gebakken (ze zou namelijk langskomen, net als Diana en Jessica, 2 andere nichtjes) en daarna zijn we samen uitgegaan in Asunción. Ook samen met Jennifer (haar laatste avond dansen in Paraguay!), het was ontzettend gezellig. Voor Daisy was dit de eerste keer sinds ongeveer een jaar dat ze weer eens uitging. Dit heeft 2 redenen: haar vader, die belachelijk streng is, en haar werk. Ze werkt voor het minimumloon (ongeveer 185 euro per maand) 6 dagen per week, 12 uur per dag, in een supermarkt. Van dit loon kan ze bijna niks zelf houden; ze moet haar ouders ondersteunen die niet veel geld, maar wel 5 kinderen hebben. En dat terwijl ze eigenlijk graag wil studeren. Hard hoor. Ik vind het echt bewonderenswaardig dat ze zo´n lief meisje blijft, ondanks alle tegenspoed die ze heeft (vrijdag was een vakantiedag voor haar, iets wat ze bijna nooit heeft. Wat heeft ze gedaan: ze is de hele dag in het ziekenhuis bij haar oma geweest). Dit soort verhalen zetten verwende Nederlanders zoals ik toch weer even goed op hun plek.
Deze maand zal min of meer in het teken staan van afscheid; deze week is mijn laatste werkweek. Echt jammer hoor, net nu ik me helemaal op mijn plek voel in de Guardería en in la Academia de Danza ga ik er weg. Mijn twee ´directrices´ hebben ook allebei al tegen me gezegd dat ze helemaal niet willen dat ik wegga, hihi. Heb ik kennelijk toch iets goed gedaan hier ;)
Eerlijk gezegd kan ik me nauwelijks meer een beeld vormen van Nederland. Laatst was ik met Ivan naar mijn foto´s van Nederland aan het kijken en het voelde helemaal niet meer als thuis. Ik herken het natuurlijk allemaal wel, maar het ziet er allemaal zo mooi, schoon en georganiseerd uit..! Het begint meer en meer tot me door te dringen dat ik waarschijnlijk met een behoorlijke cultuurschok te maken ga krijgen als ik weer voet op Nederlandse bodem zet. Maar goed, dat duurt nog een maand! haha. En als ik eenmaal een beetje over de eerste schok heen ben, begin ik weer lekker aan een nieuw avontuur: het studentenleven in Groningen :)
dinsdag 17 juni 2008
GOOOOAAAAALLL!!!!!
Na mijn vorige bericht heb ik weer een lekker weekje gehad en een superweekend.
Mijn danslessen gingen de afgelopen week erg goed. De groepen worden steeds groter, en eerst had ik best moeite met orde houden. Streng zijn als je nauwelijks ouder bent en minder goed Spaans spreekt dan je leerlingen en bovendien geen ervaring hebt met lesgeven, is best lastig. Vooral in een zaal die eigenlijk net iets te klein is voor 20, 25 personen. Maar goed, ik heb het nu wel door. Ik heb de grote groep na de warming up snel in 3 groepen verdeeld, en heb er een hoog tempo ingehouden. Ook heb ik een nieuwe choreografie gemaakt die ze allemaal geweldig vinden, dus dat ging goed. Warming up vinden ze niet zo veel aan en Freestyle snappen ze niet, maar wat ze wel echt leuk vinden zijn choreografieën. Een beetje jammer, want dat is nou juist het meeste werk voor mij ;) haha. Gelukkig is het leuk werk.
Op de Guardería zijn me ook weer een paar dingen opgevallen.. De meeste tías (´tantes´, medewerkers zoals ik. Ik ben tía Ana) hebben vrijwel geen geduld met huilende kinderen. Daar begrijp ik helemaal niks van. Een kind dat zn moeder mist stopt echt niet met huilen als je superboos gaat doen. Twee voorbeelden van vandaag: ik was net aangekomen op de Guardería en liep de keuken binnen. Daar zat ´la hermana´, oftewel de directrice, te ontbijten terwijl een meisje van een jaar of 6 op de grond lag te krijsen, redelijk hysterisch. Het was haar eerste dag bij ons en hiervoor ging ze naar een soort opvangtehuis waar ze aan lijfstraffen doen. Ze was dus gewoon bang en wilde haar moeder. En ´la hermana´ negeerde dat gewoon! Ik heb dat kind toen opgetild, later bij de hand genomen en haar de hele Guardería rondgeleid. Alles laten zien. Na zo´n 15 minuten stopte ze met snikken en wilde ze op een klimrek. Nou ja, vanaf dat moment was er geen enkel probleem meer. Ze begon weer te huilen toen iedereen naar bed moest voor de siësta. Heb een tijdje naast haar gezeten, wat over haar hoofd geaaid en toen viel ze in slaap.
2e voorbeeld: er is een meisje van geloof ik 4 jaar die behoorlijk vaak huilt. Daarom besteden we er over het algemeen niet veel aandacht aan, want na 5 of 10 minuten gaat ze gewoon verder met spelen. Vorige week was ze de hele week niet gekomen, vandaag weer voor het eerst. En ze stopte maar niet met huilen, wilde ook met niks en niemand spelen. Uiteindelijk kwam er uit dat haar oma was overleden. Wat zei mijn collega: ´laat haar maar gewoon even goed huilen, ze huilt altijd´. Uhmm pardon? Ik heb dit straal genegeerd en haar meegenomen naar de zaal waar de baby´s zijn. Daar wilde ze namelijk graag naar toe. Ik heb toen heel serieus tegen haar gezegd dat dat mocht, maar dat ze dan wel 1 ding moest doen: stoppen met huilen. En stil was ze. Ik heb haar op een stoeltje gezet, haar een knuffelbeer gegeven en toen moest ik weer naar buiten. Ze heeft 2 uur lang braaf op dat stoeltje gezeten met haar knuffel en toen ik haar kwam halen om te gaan lunchen, glimlachte ze zowaar tegen me. Helaas nam een andere tía haar toen van me over en begon ze weer te snikken. Tsja.
Ik geloof dat mijn collega´s niet begrijpen dat ik geneigd ben elk huilend kind te willen troosten of hun probleem op te willen lossen. En ik begrijp niet dat zij denken een huilend kind stil te krijgen door ze een tik te geven. Cultuurverschil? Ik weet niet wat het is, want de families die ik zie met kleine kinderen zijn absoluut niet zo.
Los van mijn werk ben ik de afgelopen week druk geweest met het organiseren van mijn feestje! Nou ja, het was het afscheidsfeestje van Jennifer, maar het was ook ons feest samen. We hielden het bij haar thuis. Zaterdagochtend moest ik werken, dus Jennifer en haar moeder hadden samen de boodschappen gedaan. Ik kwam na de lunch om alles voor te bereiden. Het huis van Jennifer is behoorlijk groot, plus grote tuin en zwembad. We hielden het buiten; voor een deel in de tuin, voor een deel in de ´garage zonder deur´. Dat is gewoon een overdekt gedeelte waar de auto altijd staat, dat aansluit op de tuin. Mocht het zou gaan regenen zou dat dus geen probleem zijn, want ze hebben ook een grote veranda. Gelukkig was het echt goed weer! Wel fris, zo´n 15 graden, maar lekker. We hadden een dj, stoelen en tafels gehuurd. Verder hadden we een berg drinken (wijn, bier, frisdrank, vodka) en eten (Sopa Paraguaya, Chipa Guasú, bocaditos=kleine hapjes) ingeslagen. Het feest was een groot succes. Er waren in totaal ongeveer 25 mensen, zowel AFS´ers als Paraguayanen. We hadden nog een stuk meer Paraguayanen uitgenodigd, maar velen kwamen niet opdagen. Erg typisch.. Maar dat hoort nou eenmaal bij Paraguay. Niet leuk, maar ik ben er nu wel aan gewend: een gemaakte afspraak is geen garantie voor het komen opdagen van de betreffende persoon.
Na het feest ging ik met Tim mee naar huis, want de volgende dag zouden we samen naar de voetbalwedstrijd Paraguay-Brazilië gaan in het grote stadion in Asunción! Deze wedstrijd is voor de ´Zuid-Amerika cup´. De kaarten waren duur en razendsnel uitverkocht, maar Alicia (mamá van Tim) heeft connecties en heeft ons de kaarten cadeau gegeven. Manú ging ook met ons mee. Hij woont in Ciudad del Este (5 uur met de bus), maar kwam speciaal voor de wedstrijd een dagje op en neer. Deze ´partido´ was echt geweldig om mee te maken. Manú, Tim en ik hadden onze Paraguayaanse voetbalshirts en vlaggen natuurlijk mee (net als de rest van het stadion). We hadden Preferencia kaarten: de duurste & rustigste plaatsen. Maar alsnog wat het gekkenhuis. Het eerste kwartier hield iedereen zich nog rustig, maar na de eerste goal waren de mensen niet meer te houden :) Ook wij gingen natuurlijk helemaal los, onze kelen schor schreeuwen en elkaar omhelzen bij een goal (het werd uiteindelijk 2-0!).. ´Ah la puta!´ ´Vamos!´ ´Si, eso!´ ´Dale ya, anda!´ ´Corre!´ ´Ai, por Dios!´ ´Viva Paraguay!´ - voor de mensen die Spaans kunnen :p Haha, zo enthousiast ben ik nooit over voetbal geweest, maar de ´vibe´ in zo´n stadion werkt erg aanstekelijk.
En het EK volg ik ook. Zelfs al zou ik het niet willen, ik weet in ieder geval alle uitslagen van Nederland. Mensen komen naar me toe om te feliciteren met ´mi pais´, helemaal blij dat ze me goed nieuws komen brengen. De wedstrijd Nederland-Frankrijk heb ik samen met mijn broertje Edu gekeken. Erg grappig gevoel om te weten dat jullie op dat moment ook ´allemaal´ zaten te kijken.. Met jullie oranje shirts, petjes, vlaggen, knuffels (hoe heten die furby´s van AH deze keer?), enz. haha. Wel stom: ik was net even naar de wc, scoorde zowel NL als FR achter elkaar! Maar ja. De titel van dit bericht slaat trouwens op de commentatoren hier: als er wordt gescoord, is het niet genoeg om enthousiast te zeggen: ´En het is een goal!´ Nee, het is een goooooaaaaalllll!!! Het liefst houden ze dat woord net zo lang aan totdat er wéér wordt gescoord. Maffe Paraguayanen. Hoewel ik moet zeggen dat ik het wel erg leuk vond om te horen voor Nederland. 4 keer!
Nou ja, en deze week gaat tot nu toe gewoon z´n gangetje. Wel raar is dat Zach tegen mijn ´mamá´ heeft gezegd ´hoe vaak ik bij mijn vriendje ben´, toen ik bij Tim was. Vervolgens heeft ´mamá´ dit nagevraagd aan Ivan, die gelukkig alleen maar verontwaardigd was en verklaarde dat Tim en ik gewoon heel goede vrienden zijn. Ik heb Zach hier nog niet over gesproken, maar ik ben zeker van plan om dit te gaan doen want het hebben van een vriendje is hier in Paraguay een behoorlijk gevoelig onderwerp. Roddels hierover kunnen veel dingen verpesten (herinneren jullie je nog wat tussen Shirley en Gustavo is gebeurd?), dus ik neem het hem eigenlijk best wel kwalijk.
Morgenmiddag (donderdag) ga ik naar Asunción voor het feestje van Tim! Hij is eigenlijk vrijdag jarig, maar viert het donderdag omdat we dit weekend ons laatste ´campemento´ hebben. Omdat iedereen hiervoor naar Asunción moet komen, is onze hele groep van 8 compleet morgen op zijn feest (plus nog wat anderen natuurlijk)! Het ´campemento´ zelf is dit keer in Caapucu, een plaats wat meer naar het zuiden. Het schijnt omringd te zijn met bijzondere natuur zoals bossen en rotsen, dus ik ben benieuwd :)
Verder is het nu zeker dat ik samen met Tim en David naar Buenos Aires ga in juli! We gaan van 8 tot 13 juli (komen in de ochtend terug). Echt spannend, heb er nu al zin in.
Oh, en nog even een klein dingetje over het nieuws: die oliecrisis waar sommige mensen me over schrijven (hoge prijzen en stakingen) is hier ook uitgebreid in het nieuws. Ook hier staken overal de vrachtwagenchauffeurs vanwege de hoge olieprijzen. Ik vind dit persoonlijk erg irritant, want wat willen ze nou? Die olie raakt op een gegeven moment gewoon óp en dat moment komt steeds dichterbij, vandaar dat de prijzen stijgen. De accijns verlagen helpt daar heus niet tegen, er moet gewoon een andere vorm van energie gezocht en gebruikt worden!
En ik las ergens op het internet een stukje waarin een Nederlandse vrouw werd geïnterviewd. Ze was bang dat vanwege de hoge olieprijzen er voortaan geen mango´s en sinaasappels meer in Nederland verkrijgbaar zouden zijn. En dat zou ze toch wel heel erg gaan missen.. Mens! Verhuis naar Paraguay, daar groeien die dingen in overvloed!
Mijn danslessen gingen de afgelopen week erg goed. De groepen worden steeds groter, en eerst had ik best moeite met orde houden. Streng zijn als je nauwelijks ouder bent en minder goed Spaans spreekt dan je leerlingen en bovendien geen ervaring hebt met lesgeven, is best lastig. Vooral in een zaal die eigenlijk net iets te klein is voor 20, 25 personen. Maar goed, ik heb het nu wel door. Ik heb de grote groep na de warming up snel in 3 groepen verdeeld, en heb er een hoog tempo ingehouden. Ook heb ik een nieuwe choreografie gemaakt die ze allemaal geweldig vinden, dus dat ging goed. Warming up vinden ze niet zo veel aan en Freestyle snappen ze niet, maar wat ze wel echt leuk vinden zijn choreografieën. Een beetje jammer, want dat is nou juist het meeste werk voor mij ;) haha. Gelukkig is het leuk werk.
Op de Guardería zijn me ook weer een paar dingen opgevallen.. De meeste tías (´tantes´, medewerkers zoals ik. Ik ben tía Ana) hebben vrijwel geen geduld met huilende kinderen. Daar begrijp ik helemaal niks van. Een kind dat zn moeder mist stopt echt niet met huilen als je superboos gaat doen. Twee voorbeelden van vandaag: ik was net aangekomen op de Guardería en liep de keuken binnen. Daar zat ´la hermana´, oftewel de directrice, te ontbijten terwijl een meisje van een jaar of 6 op de grond lag te krijsen, redelijk hysterisch. Het was haar eerste dag bij ons en hiervoor ging ze naar een soort opvangtehuis waar ze aan lijfstraffen doen. Ze was dus gewoon bang en wilde haar moeder. En ´la hermana´ negeerde dat gewoon! Ik heb dat kind toen opgetild, later bij de hand genomen en haar de hele Guardería rondgeleid. Alles laten zien. Na zo´n 15 minuten stopte ze met snikken en wilde ze op een klimrek. Nou ja, vanaf dat moment was er geen enkel probleem meer. Ze begon weer te huilen toen iedereen naar bed moest voor de siësta. Heb een tijdje naast haar gezeten, wat over haar hoofd geaaid en toen viel ze in slaap.
2e voorbeeld: er is een meisje van geloof ik 4 jaar die behoorlijk vaak huilt. Daarom besteden we er over het algemeen niet veel aandacht aan, want na 5 of 10 minuten gaat ze gewoon verder met spelen. Vorige week was ze de hele week niet gekomen, vandaag weer voor het eerst. En ze stopte maar niet met huilen, wilde ook met niks en niemand spelen. Uiteindelijk kwam er uit dat haar oma was overleden. Wat zei mijn collega: ´laat haar maar gewoon even goed huilen, ze huilt altijd´. Uhmm pardon? Ik heb dit straal genegeerd en haar meegenomen naar de zaal waar de baby´s zijn. Daar wilde ze namelijk graag naar toe. Ik heb toen heel serieus tegen haar gezegd dat dat mocht, maar dat ze dan wel 1 ding moest doen: stoppen met huilen. En stil was ze. Ik heb haar op een stoeltje gezet, haar een knuffelbeer gegeven en toen moest ik weer naar buiten. Ze heeft 2 uur lang braaf op dat stoeltje gezeten met haar knuffel en toen ik haar kwam halen om te gaan lunchen, glimlachte ze zowaar tegen me. Helaas nam een andere tía haar toen van me over en begon ze weer te snikken. Tsja.
Ik geloof dat mijn collega´s niet begrijpen dat ik geneigd ben elk huilend kind te willen troosten of hun probleem op te willen lossen. En ik begrijp niet dat zij denken een huilend kind stil te krijgen door ze een tik te geven. Cultuurverschil? Ik weet niet wat het is, want de families die ik zie met kleine kinderen zijn absoluut niet zo.
Los van mijn werk ben ik de afgelopen week druk geweest met het organiseren van mijn feestje! Nou ja, het was het afscheidsfeestje van Jennifer, maar het was ook ons feest samen. We hielden het bij haar thuis. Zaterdagochtend moest ik werken, dus Jennifer en haar moeder hadden samen de boodschappen gedaan. Ik kwam na de lunch om alles voor te bereiden. Het huis van Jennifer is behoorlijk groot, plus grote tuin en zwembad. We hielden het buiten; voor een deel in de tuin, voor een deel in de ´garage zonder deur´. Dat is gewoon een overdekt gedeelte waar de auto altijd staat, dat aansluit op de tuin. Mocht het zou gaan regenen zou dat dus geen probleem zijn, want ze hebben ook een grote veranda. Gelukkig was het echt goed weer! Wel fris, zo´n 15 graden, maar lekker. We hadden een dj, stoelen en tafels gehuurd. Verder hadden we een berg drinken (wijn, bier, frisdrank, vodka) en eten (Sopa Paraguaya, Chipa Guasú, bocaditos=kleine hapjes) ingeslagen. Het feest was een groot succes. Er waren in totaal ongeveer 25 mensen, zowel AFS´ers als Paraguayanen. We hadden nog een stuk meer Paraguayanen uitgenodigd, maar velen kwamen niet opdagen. Erg typisch.. Maar dat hoort nou eenmaal bij Paraguay. Niet leuk, maar ik ben er nu wel aan gewend: een gemaakte afspraak is geen garantie voor het komen opdagen van de betreffende persoon.
Na het feest ging ik met Tim mee naar huis, want de volgende dag zouden we samen naar de voetbalwedstrijd Paraguay-Brazilië gaan in het grote stadion in Asunción! Deze wedstrijd is voor de ´Zuid-Amerika cup´. De kaarten waren duur en razendsnel uitverkocht, maar Alicia (mamá van Tim) heeft connecties en heeft ons de kaarten cadeau gegeven. Manú ging ook met ons mee. Hij woont in Ciudad del Este (5 uur met de bus), maar kwam speciaal voor de wedstrijd een dagje op en neer. Deze ´partido´ was echt geweldig om mee te maken. Manú, Tim en ik hadden onze Paraguayaanse voetbalshirts en vlaggen natuurlijk mee (net als de rest van het stadion). We hadden Preferencia kaarten: de duurste & rustigste plaatsen. Maar alsnog wat het gekkenhuis. Het eerste kwartier hield iedereen zich nog rustig, maar na de eerste goal waren de mensen niet meer te houden :) Ook wij gingen natuurlijk helemaal los, onze kelen schor schreeuwen en elkaar omhelzen bij een goal (het werd uiteindelijk 2-0!).. ´Ah la puta!´ ´Vamos!´ ´Si, eso!´ ´Dale ya, anda!´ ´Corre!´ ´Ai, por Dios!´ ´Viva Paraguay!´ - voor de mensen die Spaans kunnen :p Haha, zo enthousiast ben ik nooit over voetbal geweest, maar de ´vibe´ in zo´n stadion werkt erg aanstekelijk.
En het EK volg ik ook. Zelfs al zou ik het niet willen, ik weet in ieder geval alle uitslagen van Nederland. Mensen komen naar me toe om te feliciteren met ´mi pais´, helemaal blij dat ze me goed nieuws komen brengen. De wedstrijd Nederland-Frankrijk heb ik samen met mijn broertje Edu gekeken. Erg grappig gevoel om te weten dat jullie op dat moment ook ´allemaal´ zaten te kijken.. Met jullie oranje shirts, petjes, vlaggen, knuffels (hoe heten die furby´s van AH deze keer?), enz. haha. Wel stom: ik was net even naar de wc, scoorde zowel NL als FR achter elkaar! Maar ja. De titel van dit bericht slaat trouwens op de commentatoren hier: als er wordt gescoord, is het niet genoeg om enthousiast te zeggen: ´En het is een goal!´ Nee, het is een goooooaaaaalllll!!! Het liefst houden ze dat woord net zo lang aan totdat er wéér wordt gescoord. Maffe Paraguayanen. Hoewel ik moet zeggen dat ik het wel erg leuk vond om te horen voor Nederland. 4 keer!
Nou ja, en deze week gaat tot nu toe gewoon z´n gangetje. Wel raar is dat Zach tegen mijn ´mamá´ heeft gezegd ´hoe vaak ik bij mijn vriendje ben´, toen ik bij Tim was. Vervolgens heeft ´mamá´ dit nagevraagd aan Ivan, die gelukkig alleen maar verontwaardigd was en verklaarde dat Tim en ik gewoon heel goede vrienden zijn. Ik heb Zach hier nog niet over gesproken, maar ik ben zeker van plan om dit te gaan doen want het hebben van een vriendje is hier in Paraguay een behoorlijk gevoelig onderwerp. Roddels hierover kunnen veel dingen verpesten (herinneren jullie je nog wat tussen Shirley en Gustavo is gebeurd?), dus ik neem het hem eigenlijk best wel kwalijk.
Morgenmiddag (donderdag) ga ik naar Asunción voor het feestje van Tim! Hij is eigenlijk vrijdag jarig, maar viert het donderdag omdat we dit weekend ons laatste ´campemento´ hebben. Omdat iedereen hiervoor naar Asunción moet komen, is onze hele groep van 8 compleet morgen op zijn feest (plus nog wat anderen natuurlijk)! Het ´campemento´ zelf is dit keer in Caapucu, een plaats wat meer naar het zuiden. Het schijnt omringd te zijn met bijzondere natuur zoals bossen en rotsen, dus ik ben benieuwd :)
Verder is het nu zeker dat ik samen met Tim en David naar Buenos Aires ga in juli! We gaan van 8 tot 13 juli (komen in de ochtend terug). Echt spannend, heb er nu al zin in.
Oh, en nog even een klein dingetje over het nieuws: die oliecrisis waar sommige mensen me over schrijven (hoge prijzen en stakingen) is hier ook uitgebreid in het nieuws. Ook hier staken overal de vrachtwagenchauffeurs vanwege de hoge olieprijzen. Ik vind dit persoonlijk erg irritant, want wat willen ze nou? Die olie raakt op een gegeven moment gewoon óp en dat moment komt steeds dichterbij, vandaar dat de prijzen stijgen. De accijns verlagen helpt daar heus niet tegen, er moet gewoon een andere vorm van energie gezocht en gebruikt worden!
En ik las ergens op het internet een stukje waarin een Nederlandse vrouw werd geïnterviewd. Ze was bang dat vanwege de hoge olieprijzen er voortaan geen mango´s en sinaasappels meer in Nederland verkrijgbaar zouden zijn. En dat zou ze toch wel heel erg gaan missen.. Mens! Verhuis naar Paraguay, daar groeien die dingen in overvloed!
zondag 8 juni 2008
Tanto tiempo..
Lieve mensen,
Ik heb echt al een hele tijd niet meer op mn blog geschreven! De reden is dat ik het eerst heel erg druk had, en daarna had ik gewoon geen zin in om achter de computer te gaan zitten om uitgebreid te gaan schrijven :p Maar goed, nu zal ik jullie weer wat gaan bijpraten over mijn Paraguayaanse leven.
De week na mijn laatste bericht lekker gewerkt en op dinsdag weer de hele dag in Asunción geweest. ´s Ochtends het langverwachte pakketje van mijn Nederlandse mama opgehaald, was ik erg blij mee! Daarna heb ik met Tim gelunched en in de namiddag met Steffen en David naar de bioscoop geweest. Leuk dagje dus.
Woensdag- en donderdagavond ben ik naar verschillende ziekhuizen geweest. Niet voor mezelf hoor. Twee Paraguayaanse vriendinnen van mij, Asucena en Andrea, hebben allebei een jong dochtertje, die allebei in het ziekenhuis waren opgenomen. Woensdag ging ik naar Andrea, haar dochtertje ligt nog steeds met levensgevaar in het ziekenhuis. Ze is bijna 2 maanden oud en heeft bronchitis. Het dochtertje van Asucena, ruim een jaar oud, had een longontsteking. Zij is gelukkig al weer thuis, ze reageert supergoed op de medicijnen die ze krijgt.
Ik vond de situatie in de ziekenhuizen redelijk schokkend. Dit zijn trouwens particuliere ziekenhuizen, er zijn ook ´privados´ en die schijnen een stuk mooier te zijn. Maar goed. Vanaf woensdag was het weer koud, en de ziekenhuizen zijn voor een heel groot deel buiten. De kamers niet hoor, maar heel veel gangpaden wel. Het is niet zo heel vaak koud hier, maar áls het koud is, is dit dus niet erg bevorderlijk voor de situatie van de patiënten. Verder was het op zich wel schoon, maar niet zo smetteloos als de Nederlandse ziekenhuizen. De bedden waren ´oké´ maar niet geweldig, net als de apparatuur. In mijn ogen redelijk ouderwets allemaal. Maar wat nog het schokkendste was van allemaal: de ziekenhuizen hebben geen voorraden van medicijnen. De doktoren noteren wat voor medicijnen ze nodig hebben, geven dit aan een verpleger, en deze geeft dit aan een aanwezig familielid of een vriend(in). Zij moeten vervolgens naar een apotheek gaan (naast het ziekenhuis) om de benodigde dingen te kopen. Als ze daar geen geld voor hebben (bijna niemand heeft hier ziekenkostenverzekering), heb je grof gezegd gewoon pech. Soms is er een mogelijkheid om geld te lenen van het ziekenhuis of de gemeente, of hoef je pas later te betalen bij de apotheek, maar meestal niet. Voor mij erg moeilijk om aan te zien (en aan te horen). Nederlanders zijn zo goed in het beklagen van de toestand van de ziektezorg, maar we weten niet half hoe goed we het hebben. Dat het niet perfect is, wil niet zeggen dat het niet góed is.
Ik leer echt om dingen veel meer te apreciëren (of wat is het woord) die zo normaal lijken als je in Nederland opgroeit. Ziektekostenverzekering voor iedereen, brandweer (hier zijn alle brandweermannen vrijwilligers), respect voor een sirene (mensen hier gaan nauwelijks aan de kant voor ambulances), uitkering, pensioen.. Wauw. Natuurlijk wist ik altijd al wel dat dit bijzonder is, dat dingen lang niet elk land zo goed zijn geregeld. Maar door het al het gezeur en geklaag van de Nederlandse bevolking en politiek was het tot nu toe nog nooit écht tot me doorgedrongen hoe goed we het hebben in ons overbevolkte minilandje. Ongelooflijk, de verschillen. Omdat het personen waren waar ik veel om geef en omdat ik wéét dat beide kindjes in Nederland veel betere zorg zouden krijgen, was het behoorlijk emotioneel voor mij.
Die woensdag was het dus weer koud geworden. Ik weet niet of ik dit al eerder heb verteld, maar het weer kan hier heel plotseling omslaan. Daardoor worden mensen zo vaak ziek als het koud is.
Donderdagavond, na mijn bezoek aan het ziekenhuis, ging ik naar Asunción, naar het huis van Tim. Sabina en een Zwitserse vriend van haar die haar kwam opzoeken, waren er ook. Vrijdag gingen we namelijk op een door AFS georganiseerde reis naar El Gran Chaco Paraguayo! We waren met zo´n 60 personen, in twee grote bussen. De Chaco is een heel groot gebied in het noorden van het land, en heel verschillend dan het zuiden. Het klimaat is een stuk extremer: heel heet of heel koud, en heel droog. Het regent er vrijwel nooit en waait er vaak. Maar goed, een hele droge wind dus. Een ramp voor je huid. En dan bedoel ik niet een ramp als in de Nivea reclames, maar je huid kan er echt van scheuren. In de Chaco wonen niet veel mensen (ik snap ook echt niet waarom iemand dáár zou willen wonen). De oorspronkelijke bewoners, los indíginos, en veel Duitsers die na de 2e Wereldoorlog naar Paraguay zijn gevlucht, bewonen het gebied. Maar goed, er is eigenlijk níks. Geen bevolking, geen planten, geen water.
De reis duurde vrijdag, zaterdag en zondag en was niet bepaald geweldig. Om te beginnen werd ik erg ziek. Ik stond vrijdag al op met misselijkheid, en een busreis van 7 uur helpt dan niet erg. Bovendien werd bijna iedereen ziek dit weekend, vanwege de kou en weinig slaap. Nou ja, en verder was het heel slecht georganiseerd. Ik zal niet in detail treden, maar we hebben zo ongeveer de helft van de dingen die op het programma stonden overgeslagen. De meeste tijd hebben we doorgebracht in de bus. Op zich gezellig, maar ook wel saai. Wat we wél hebben gedaan: fabriek bezocht van de grootste melkfabrikant in Paraguay (Trebol), een oud fort/slagveld bezocht waar een zeer bloederige veldslag met Colombia is gevochten (we kregen een rondleiding), kampvuur gehad, en we hebben een kolonie van de ´indíginos´ bezocht. Melk & fort waren leuk/interessant, koudvuur was gezellig.
De kolonie bezoeken was raar. Die mensen hebben vrijwel niks, en wij komen daar aan in onze 2 enorme bussen en gaan foto´s maken met onze dure camera´s. Vooral een aantal Amerikanen gedroegen zich als onaangepaste toeristen. Hallo, het is geen dierentuin! Van te voren had AFS ons gevraagd om ´cadeaus´ mee te nemen zoals kleding, rijst, suiker ed. De kinderen werden er in eerste instantie op uit gestuurd om de spullen in ontvangst te nemen, maar daarna werden we ook uitgenodigd voor een korte bijeenkomst in een soort gemeentehuis/buurthuis met een aantal kinderen, bewoners van de kolonie en met de leider. Vanaf dit moment voelde ik me meer op mn gemak. Er werd wat gepraat, gezongen. Daarna gingen een aantal jongens voetballen met de kinderen en ik heb gepraat met een meisje van 18 die graag wil gaan studeren. Ik weet niet precies hoe ik hier op terug moet kijken, maar het was in ieder geval een heel aparte ervaring.
Zondagavond ging ik weer bij Tim logeren. Dit keer samen met Sabina & haar Zwiterse vriend, Manu en Rachel. Lekker druk dus, supergezellig. Helaas stortte ik maandag echt in qua ziek zijn: misselijkheid, hoofdpijn, ik had een beetje koorts en geen stem meer. Alicia, ´la mamá´ de Tim, heeft supergoed voor me gezorgd. Ik had er bewust voor gekozen om daar te blijven tot ik beter was, want ik wist dat ik daar ´in far better comfort´ zou zijn dan thuis in Luque. Ze heeft me 3 keer meegenomen naar de dokter, zorgde ervoor dat ik op tijd mn medicijnen innam (wat ik redelijk overdreven vond, maar Paraguayanen willen nou eenmaal dat je voor elk pijntje een berg medicijnen slikt) en dat ik helemaal op mn gemak was. Echt heel erg lief. Donderdagmiddag heeft ze me naar huis gebracht.
Gisteren, zaterdag, ben ik met Ivan, Jessica en Diana (2 nichtjes van 14 en 16) naar een boekenmarkt in Asunción geweest. Daarna hebben we nog even wat gegeten in shopping Mariscal Lopez. Was niet heel spetterend, maar het voelde goed om even wat extra tijd door te brengen met mn familie, nadat ik zo lang niet thuis was geweest. Zaterdagavond ging ik met Shirley en 2 vriendinnen van haar naar een ´quinze años´! Het verjaardagsfeest van een meisje die 15 jaar was geworden. Dit is een enorm belangrijk feest hier. Een aantal onmisbare onderdelen: Het meisje in witte jurk (denk aan een bruidsjurk), een wals met haar vader (en andere mannelijke familieleden en vrienden), een enorme taart, een diner. Echt superleuk dat ik dit een keer heb meegemaakt :)
Vandaag ging ik naar het huis van Maroly, een meisje van 9 jaar die ik Engelse les geef in de Guardería. Ze is echt heel lief, ontzettend ´open´. Op het feest van de Guardería had ik haar ouders ontmoet, en zowel zij als Maroly wilden graag dat ik een keer naar hun huis zou komen. Dus oke, ik ging. Maroly dolenthousiast, schattig. Ik heb heel lang met haar ouders en tante (van 17 jaar oud) zitten kletsen, het was heel erg gezellig. Ik ben zeker van plan om contact met ze te houden.
Verder heb ik net op internet gelezen dat Roger Federer vandaag is ingemaakt door Rafael Nadal in de finale van Roland Garros. Tsja, gemengde gevoelens natuurlijk. Super voor Rafa, maar arme Roger! Haha, zelfs in Paraguay leef ik nog met ze mee ;) Crazy fan?!
Ik heb echt al een hele tijd niet meer op mn blog geschreven! De reden is dat ik het eerst heel erg druk had, en daarna had ik gewoon geen zin in om achter de computer te gaan zitten om uitgebreid te gaan schrijven :p Maar goed, nu zal ik jullie weer wat gaan bijpraten over mijn Paraguayaanse leven.
De week na mijn laatste bericht lekker gewerkt en op dinsdag weer de hele dag in Asunción geweest. ´s Ochtends het langverwachte pakketje van mijn Nederlandse mama opgehaald, was ik erg blij mee! Daarna heb ik met Tim gelunched en in de namiddag met Steffen en David naar de bioscoop geweest. Leuk dagje dus.
Woensdag- en donderdagavond ben ik naar verschillende ziekhuizen geweest. Niet voor mezelf hoor. Twee Paraguayaanse vriendinnen van mij, Asucena en Andrea, hebben allebei een jong dochtertje, die allebei in het ziekenhuis waren opgenomen. Woensdag ging ik naar Andrea, haar dochtertje ligt nog steeds met levensgevaar in het ziekenhuis. Ze is bijna 2 maanden oud en heeft bronchitis. Het dochtertje van Asucena, ruim een jaar oud, had een longontsteking. Zij is gelukkig al weer thuis, ze reageert supergoed op de medicijnen die ze krijgt.
Ik vond de situatie in de ziekenhuizen redelijk schokkend. Dit zijn trouwens particuliere ziekenhuizen, er zijn ook ´privados´ en die schijnen een stuk mooier te zijn. Maar goed. Vanaf woensdag was het weer koud, en de ziekenhuizen zijn voor een heel groot deel buiten. De kamers niet hoor, maar heel veel gangpaden wel. Het is niet zo heel vaak koud hier, maar áls het koud is, is dit dus niet erg bevorderlijk voor de situatie van de patiënten. Verder was het op zich wel schoon, maar niet zo smetteloos als de Nederlandse ziekenhuizen. De bedden waren ´oké´ maar niet geweldig, net als de apparatuur. In mijn ogen redelijk ouderwets allemaal. Maar wat nog het schokkendste was van allemaal: de ziekenhuizen hebben geen voorraden van medicijnen. De doktoren noteren wat voor medicijnen ze nodig hebben, geven dit aan een verpleger, en deze geeft dit aan een aanwezig familielid of een vriend(in). Zij moeten vervolgens naar een apotheek gaan (naast het ziekenhuis) om de benodigde dingen te kopen. Als ze daar geen geld voor hebben (bijna niemand heeft hier ziekenkostenverzekering), heb je grof gezegd gewoon pech. Soms is er een mogelijkheid om geld te lenen van het ziekenhuis of de gemeente, of hoef je pas later te betalen bij de apotheek, maar meestal niet. Voor mij erg moeilijk om aan te zien (en aan te horen). Nederlanders zijn zo goed in het beklagen van de toestand van de ziektezorg, maar we weten niet half hoe goed we het hebben. Dat het niet perfect is, wil niet zeggen dat het niet góed is.
Ik leer echt om dingen veel meer te apreciëren (of wat is het woord) die zo normaal lijken als je in Nederland opgroeit. Ziektekostenverzekering voor iedereen, brandweer (hier zijn alle brandweermannen vrijwilligers), respect voor een sirene (mensen hier gaan nauwelijks aan de kant voor ambulances), uitkering, pensioen.. Wauw. Natuurlijk wist ik altijd al wel dat dit bijzonder is, dat dingen lang niet elk land zo goed zijn geregeld. Maar door het al het gezeur en geklaag van de Nederlandse bevolking en politiek was het tot nu toe nog nooit écht tot me doorgedrongen hoe goed we het hebben in ons overbevolkte minilandje. Ongelooflijk, de verschillen. Omdat het personen waren waar ik veel om geef en omdat ik wéét dat beide kindjes in Nederland veel betere zorg zouden krijgen, was het behoorlijk emotioneel voor mij.
Die woensdag was het dus weer koud geworden. Ik weet niet of ik dit al eerder heb verteld, maar het weer kan hier heel plotseling omslaan. Daardoor worden mensen zo vaak ziek als het koud is.
Donderdagavond, na mijn bezoek aan het ziekenhuis, ging ik naar Asunción, naar het huis van Tim. Sabina en een Zwitserse vriend van haar die haar kwam opzoeken, waren er ook. Vrijdag gingen we namelijk op een door AFS georganiseerde reis naar El Gran Chaco Paraguayo! We waren met zo´n 60 personen, in twee grote bussen. De Chaco is een heel groot gebied in het noorden van het land, en heel verschillend dan het zuiden. Het klimaat is een stuk extremer: heel heet of heel koud, en heel droog. Het regent er vrijwel nooit en waait er vaak. Maar goed, een hele droge wind dus. Een ramp voor je huid. En dan bedoel ik niet een ramp als in de Nivea reclames, maar je huid kan er echt van scheuren. In de Chaco wonen niet veel mensen (ik snap ook echt niet waarom iemand dáár zou willen wonen). De oorspronkelijke bewoners, los indíginos, en veel Duitsers die na de 2e Wereldoorlog naar Paraguay zijn gevlucht, bewonen het gebied. Maar goed, er is eigenlijk níks. Geen bevolking, geen planten, geen water.
De reis duurde vrijdag, zaterdag en zondag en was niet bepaald geweldig. Om te beginnen werd ik erg ziek. Ik stond vrijdag al op met misselijkheid, en een busreis van 7 uur helpt dan niet erg. Bovendien werd bijna iedereen ziek dit weekend, vanwege de kou en weinig slaap. Nou ja, en verder was het heel slecht georganiseerd. Ik zal niet in detail treden, maar we hebben zo ongeveer de helft van de dingen die op het programma stonden overgeslagen. De meeste tijd hebben we doorgebracht in de bus. Op zich gezellig, maar ook wel saai. Wat we wél hebben gedaan: fabriek bezocht van de grootste melkfabrikant in Paraguay (Trebol), een oud fort/slagveld bezocht waar een zeer bloederige veldslag met Colombia is gevochten (we kregen een rondleiding), kampvuur gehad, en we hebben een kolonie van de ´indíginos´ bezocht. Melk & fort waren leuk/interessant, koudvuur was gezellig.
De kolonie bezoeken was raar. Die mensen hebben vrijwel niks, en wij komen daar aan in onze 2 enorme bussen en gaan foto´s maken met onze dure camera´s. Vooral een aantal Amerikanen gedroegen zich als onaangepaste toeristen. Hallo, het is geen dierentuin! Van te voren had AFS ons gevraagd om ´cadeaus´ mee te nemen zoals kleding, rijst, suiker ed. De kinderen werden er in eerste instantie op uit gestuurd om de spullen in ontvangst te nemen, maar daarna werden we ook uitgenodigd voor een korte bijeenkomst in een soort gemeentehuis/buurthuis met een aantal kinderen, bewoners van de kolonie en met de leider. Vanaf dit moment voelde ik me meer op mn gemak. Er werd wat gepraat, gezongen. Daarna gingen een aantal jongens voetballen met de kinderen en ik heb gepraat met een meisje van 18 die graag wil gaan studeren. Ik weet niet precies hoe ik hier op terug moet kijken, maar het was in ieder geval een heel aparte ervaring.
Zondagavond ging ik weer bij Tim logeren. Dit keer samen met Sabina & haar Zwiterse vriend, Manu en Rachel. Lekker druk dus, supergezellig. Helaas stortte ik maandag echt in qua ziek zijn: misselijkheid, hoofdpijn, ik had een beetje koorts en geen stem meer. Alicia, ´la mamá´ de Tim, heeft supergoed voor me gezorgd. Ik had er bewust voor gekozen om daar te blijven tot ik beter was, want ik wist dat ik daar ´in far better comfort´ zou zijn dan thuis in Luque. Ze heeft me 3 keer meegenomen naar de dokter, zorgde ervoor dat ik op tijd mn medicijnen innam (wat ik redelijk overdreven vond, maar Paraguayanen willen nou eenmaal dat je voor elk pijntje een berg medicijnen slikt) en dat ik helemaal op mn gemak was. Echt heel erg lief. Donderdagmiddag heeft ze me naar huis gebracht.
Gisteren, zaterdag, ben ik met Ivan, Jessica en Diana (2 nichtjes van 14 en 16) naar een boekenmarkt in Asunción geweest. Daarna hebben we nog even wat gegeten in shopping Mariscal Lopez. Was niet heel spetterend, maar het voelde goed om even wat extra tijd door te brengen met mn familie, nadat ik zo lang niet thuis was geweest. Zaterdagavond ging ik met Shirley en 2 vriendinnen van haar naar een ´quinze años´! Het verjaardagsfeest van een meisje die 15 jaar was geworden. Dit is een enorm belangrijk feest hier. Een aantal onmisbare onderdelen: Het meisje in witte jurk (denk aan een bruidsjurk), een wals met haar vader (en andere mannelijke familieleden en vrienden), een enorme taart, een diner. Echt superleuk dat ik dit een keer heb meegemaakt :)
Vandaag ging ik naar het huis van Maroly, een meisje van 9 jaar die ik Engelse les geef in de Guardería. Ze is echt heel lief, ontzettend ´open´. Op het feest van de Guardería had ik haar ouders ontmoet, en zowel zij als Maroly wilden graag dat ik een keer naar hun huis zou komen. Dus oke, ik ging. Maroly dolenthousiast, schattig. Ik heb heel lang met haar ouders en tante (van 17 jaar oud) zitten kletsen, het was heel erg gezellig. Ik ben zeker van plan om contact met ze te houden.
Verder heb ik net op internet gelezen dat Roger Federer vandaag is ingemaakt door Rafael Nadal in de finale van Roland Garros. Tsja, gemengde gevoelens natuurlijk. Super voor Rafa, maar arme Roger! Haha, zelfs in Paraguay leef ik nog met ze mee ;) Crazy fan?!
zaterdag 24 mei 2008
Werk werk werk
Pfoe, echt een werkweek gehad. Naar verhouding weinig ´sociale activiteiten´. Ik was zondag redelijk laat thuisgekomen van Ciudad del Este, en dus erg moe. Maandag natuurlijk gewoon weer gewerkt op de Guadería en op de Academia de Danza. Tussendoor 1,5 uur geslapen (siësta) en dat had ik ook echt nodig! Dinsdag had ik deze keer geen vrij, want ´la hermana´ had gevraagd of ik extra kon werken op de Guardería. Ik vond dat ik dit niet kon weigeren, want ik heb zelf gezegd dat ze het altijd kan vragen als ik op een gegeven moment extra nodig ben. Bovendien is ze absoluut niet moeilijk met dagen vrij.
Maar goed, ik wilde dinsdag ook naar Asunción om een pakket op te halen. Pakketten moet ik daar ophalen, brieven en kaarten gaan gewoon naar Luque. De post bleek van mijn Nederlandse papa te zijn :) Ik vind het super om mails te krijgen, maar échte post is nog veel leuker! ´s Middags ben ik dus samen met Claire en Oddny naar het postkantoor geweest (Oddny had ook een pakje), en daarna ben ik nog wat gaan drinken met David. Wel weer op tijd naar huis, want woensdag wachtten mijn beide banen weer!
Ik was woensdag vergeten mijn muziek mee te nemen naar de dansschool, heel snugger. Dat werd dus een les zonder muziek, was eigenlijk best nuttig voor een keer! Oddny danste trouwens ook weer mee. Op de terugweg even langsgeweest bij een kennis van mij die een juwelierszaak heeft. Ik ken haar omdat ik vrijwel elke dag langs haar winkel loop. Zij had me van te voren veel tips gegeven en verhalen verteld over las cataratas (watervallen), dus ik vond het wel leuk om haar even te vertellen hoe ik het had gehad. We hebben ook gekeken naar verschillende mogelijkheden voor een typisch Paraguayaanse ketting die ik wil kopen. Ze gaat er nu één maken precies zoals ik het wil :)
Donderdagavond wilde ik eigenlijk naar de dansschool gaan, maar ik besloot dat ik gewoon te moe was. Ben dus lekker thuis gebleven en op tijd naar bed gegaan. Tranquilo. Ik heb met een buurman gepraat die me al in februari had aangeboden mij lessen Guaraní te geven. Dat is de oorspronkelijke taal hier, die nog steeds ontzettend veel wordt gebruikt. Veel mensen schakelen moeiteloos over van Spaans naar Guarani en omgekeerd. In het binnenland zijn er zelfs mensen die nauwelijks Spaans kunnen. Deze buurman is een tijd lang leraar geweest, maar vertaalt nu brieven van het Spaans naar het Guaraní en andersom voor de president. Hiervoor was ik nog veel te druk bezig met het Spaans onder de knie te krijgen. Ik spreek het nog steeds niet vloeiend hoor, maar ik kan er nu wel Guaraní bij hebben :) Voortaan op donderdag- en vrijdagmiddag!
Vrijdagmiddag hadden we een ´reunión´, een bijeenkomst, van de AFS deelnemers in Luque bij Marlene (onze contactpersoon) thuis. Dat hebben we regelmatig. Het doel is om in de gaten te houden dat iedereen zijn/haar problemen blijft delen. Over het algemeen is het gewoon gezellig. Na deze reunión zijn we met zn allen even wat gaan eten op la plaza. Daarna ging ik Streetdance les geven en daarna snel naar huis, want ik ´moest´ naar het verjaardagsfeest van de Guardería!
Donderdag bestond de Guardería precies 19 jaar. Ik heb ´la hermana´ toen een zelfgemaakt kaartje gegeven en een gelukspoppetje vanuit Nederland. Ze barstte in tranen uit, zoals wel vaker als iemand iets liefs zegt of doet. Ik heb hier wat over nagedacht en dit is mijn theorie: ze heeft me ooit verteld dat ze alles geeft wat ze heeft (heel christelijk). Ze werkt zich vanaf haar 15e drie slagen in de rondte, en vrijwel alles ´voor het goede doel´. Ze is nu ongeveer 65 jaar. Ik denk dat juist omdat ze altijd in halve armoede leeft, keihard werkt en daar niet veel voor terugkrijgt, een lief gebaar haar heel snel raakt. Ik ben het niet altijd eens met haar regels en strengheid jegens de kinderen en met haar opvattingen in het algemeen (erg conservatief en religieus), maar ze bedoelt het allemaal supergoed en ze is ook gewoon heel lief en gastvrij. Dus daarom had ik besloten om haar dat cadeuatje te geven :)
Twee weken terug had ze me al uitgenodigd voor dit feest. Het bestond uit een ´cena y después un baile´ oftewel: diner en daarna dansen! Iedereen moest chique gekleed en de toegang koste 50.000 Guaranies, wat best veel is. Maar goed, dat leek me dus heel leuk om mee te maken. Ik had mijn ´papá´ uitgenodigd. Hij was heel enthousiast, maar werd donderdag ziek (ontstoken been). Heel jammer dat hij niet mee kon, het leek me juist leuk om een keer ergens heen te gaan met hem. Ik ben toen met David gegaan. Het was echt super. Er waren zo´n 300 mensen. Het begon met een beetje een toespraak van mensen van de overkoepelende organisatie. Daarna kreeg iedereen een bord eten, en vervolgens was iedereen vrij om taart te nemen, te dansen of te blijven zitten. Ik heb een hele tijd met David zitten kletsen en ook heb ik een aantal ouders ontmoet van wie hun kinderen naar de Guardería gaan. Onder andere de ouders van Maroly, een superlief meisje van ongeveer 9 waaraan ik Engels geef. Blijkt dat zij het thuis bijna elke dag over me heeft! Haha. Op een geven moment kwam ik er niet meer onderuit en werd ik ´gedwongen´ om te gaan dansen. David en ik waren zo´n beetje de enige jongeren, dus dat was wel apart. Maar erg leuk. Rond een uur of half 4 was het feest afgelopen en werden David en ik door verschillende mensen thuis gebracht.
Vanochtend na 3 uurtjes geslapen te hebben weer lesgegeven. Een collega van mij vroeg na mijn les wat er aan de hand was met mijn hiel. Uhmm, ik denk dat het een soort blaar is. Nee, dat was het niet volgens haar. Ze keek behoorlijk bezorgd en riep er een tweede collega bij. Ze waren zo druk bezig met het zwarte bultje op mijn hiel te bekijken dat een aantal moeders zich er ook mee gingen bemoeien. ´Doet het pijn?´ Nee, nu niet meer. In het begin wel. ´Jeukt het?´ Nu niet meer zo veel, maar eerder wel erg ja. Conclusie: ´Pique. Enorme ya es!´. Behoorlijk wat commotie, ik voelde me net een klein kind. Het was inderdaad ´pique´, een typisch Paraguyaans iets. Het is een heel klein beestje, een parasiet, dat hier in de grond woont. Als het de kans krijgt, dringt het de huid binnen en gaat daar verder groeien en eitjes leggen. Deze indringing doet behoorlijk pijn, en dat kan een tijdje duren. Daarna gaat het erg jeuken. Als je hier niks aan doet wordt het groter en groter, tot het op een gegeven moment ´ontploft´ en een enorme infectie kan veroorzaken. Maar goed, dat is pas na echt een lange tijd. Tot dan is het gewoon verschrikkelijk irritant. Het is hier heel normaal en vrijwel elke vrouw weet hoe dit te behandelen. Echter, omdat ik die van mij al lange tijd had (ik schat ruim 2 maanden), was hij al behoorlijk groot en werd mij aangeraden om naar de dokter te gaan. ´Beter vandaag dan morgen´. Nou goed, dus ´s middags naar de dokter gegaan. Hij verdoofde het eerst, wat behoorlijk pijn deed! Maar goed, van de rest van de behandeling voelde ik vrijwel niks. Met een naald wordt de ´pique´ er uitgehaald. Ook van binnen moet er nog wat gepeuterd worden, vanwege de eitjes. Het duurde zo´n 5 minuten. Ik heb nu een zwachtel om deze hiel, die er tot maandag niet vanaf mag. Het mag ook absoluut niet nat worden vanwege het gevaar van infectie. Het is nu namelijk gewoon een rond gat van ongeveer een vierkante centimeter.. Ook heb ik antibiotica en nog een ander medicijn wat ik een week moet slikken. Jullie hoeven je nergens zorgen over te maken hoor. Als ik hier vertel aan mensen waarom ik met die zwachtel loop, vinden ze het eerder grappig dat ik een ´pique´ had, dan verontrustend.
Vanavond blijf ik trouwens thuis, want ik ben echt nog zo moe! Heb na mn werk nog 2 uurtjes geslapen, maar 3+2=5 uur in totaal = niet veel! Even lekker relaxen dus.
Af en toe mis ik jullie en/of iets uit Nederland wel, maar over het algemeen ben ik hier supergelukkig. Ik ben nog lang niet klaar voor mijn vertrek! Gelukkig duurt het nog ruim 2 maanden.. hehe.
Con mucho cariño, vuestra Anne.
Maar goed, ik wilde dinsdag ook naar Asunción om een pakket op te halen. Pakketten moet ik daar ophalen, brieven en kaarten gaan gewoon naar Luque. De post bleek van mijn Nederlandse papa te zijn :) Ik vind het super om mails te krijgen, maar échte post is nog veel leuker! ´s Middags ben ik dus samen met Claire en Oddny naar het postkantoor geweest (Oddny had ook een pakje), en daarna ben ik nog wat gaan drinken met David. Wel weer op tijd naar huis, want woensdag wachtten mijn beide banen weer!
Ik was woensdag vergeten mijn muziek mee te nemen naar de dansschool, heel snugger. Dat werd dus een les zonder muziek, was eigenlijk best nuttig voor een keer! Oddny danste trouwens ook weer mee. Op de terugweg even langsgeweest bij een kennis van mij die een juwelierszaak heeft. Ik ken haar omdat ik vrijwel elke dag langs haar winkel loop. Zij had me van te voren veel tips gegeven en verhalen verteld over las cataratas (watervallen), dus ik vond het wel leuk om haar even te vertellen hoe ik het had gehad. We hebben ook gekeken naar verschillende mogelijkheden voor een typisch Paraguayaanse ketting die ik wil kopen. Ze gaat er nu één maken precies zoals ik het wil :)
Donderdagavond wilde ik eigenlijk naar de dansschool gaan, maar ik besloot dat ik gewoon te moe was. Ben dus lekker thuis gebleven en op tijd naar bed gegaan. Tranquilo. Ik heb met een buurman gepraat die me al in februari had aangeboden mij lessen Guaraní te geven. Dat is de oorspronkelijke taal hier, die nog steeds ontzettend veel wordt gebruikt. Veel mensen schakelen moeiteloos over van Spaans naar Guarani en omgekeerd. In het binnenland zijn er zelfs mensen die nauwelijks Spaans kunnen. Deze buurman is een tijd lang leraar geweest, maar vertaalt nu brieven van het Spaans naar het Guaraní en andersom voor de president. Hiervoor was ik nog veel te druk bezig met het Spaans onder de knie te krijgen. Ik spreek het nog steeds niet vloeiend hoor, maar ik kan er nu wel Guaraní bij hebben :) Voortaan op donderdag- en vrijdagmiddag!
Vrijdagmiddag hadden we een ´reunión´, een bijeenkomst, van de AFS deelnemers in Luque bij Marlene (onze contactpersoon) thuis. Dat hebben we regelmatig. Het doel is om in de gaten te houden dat iedereen zijn/haar problemen blijft delen. Over het algemeen is het gewoon gezellig. Na deze reunión zijn we met zn allen even wat gaan eten op la plaza. Daarna ging ik Streetdance les geven en daarna snel naar huis, want ik ´moest´ naar het verjaardagsfeest van de Guardería!
Donderdag bestond de Guardería precies 19 jaar. Ik heb ´la hermana´ toen een zelfgemaakt kaartje gegeven en een gelukspoppetje vanuit Nederland. Ze barstte in tranen uit, zoals wel vaker als iemand iets liefs zegt of doet. Ik heb hier wat over nagedacht en dit is mijn theorie: ze heeft me ooit verteld dat ze alles geeft wat ze heeft (heel christelijk). Ze werkt zich vanaf haar 15e drie slagen in de rondte, en vrijwel alles ´voor het goede doel´. Ze is nu ongeveer 65 jaar. Ik denk dat juist omdat ze altijd in halve armoede leeft, keihard werkt en daar niet veel voor terugkrijgt, een lief gebaar haar heel snel raakt. Ik ben het niet altijd eens met haar regels en strengheid jegens de kinderen en met haar opvattingen in het algemeen (erg conservatief en religieus), maar ze bedoelt het allemaal supergoed en ze is ook gewoon heel lief en gastvrij. Dus daarom had ik besloten om haar dat cadeuatje te geven :)
Twee weken terug had ze me al uitgenodigd voor dit feest. Het bestond uit een ´cena y después un baile´ oftewel: diner en daarna dansen! Iedereen moest chique gekleed en de toegang koste 50.000 Guaranies, wat best veel is. Maar goed, dat leek me dus heel leuk om mee te maken. Ik had mijn ´papá´ uitgenodigd. Hij was heel enthousiast, maar werd donderdag ziek (ontstoken been). Heel jammer dat hij niet mee kon, het leek me juist leuk om een keer ergens heen te gaan met hem. Ik ben toen met David gegaan. Het was echt super. Er waren zo´n 300 mensen. Het begon met een beetje een toespraak van mensen van de overkoepelende organisatie. Daarna kreeg iedereen een bord eten, en vervolgens was iedereen vrij om taart te nemen, te dansen of te blijven zitten. Ik heb een hele tijd met David zitten kletsen en ook heb ik een aantal ouders ontmoet van wie hun kinderen naar de Guardería gaan. Onder andere de ouders van Maroly, een superlief meisje van ongeveer 9 waaraan ik Engels geef. Blijkt dat zij het thuis bijna elke dag over me heeft! Haha. Op een geven moment kwam ik er niet meer onderuit en werd ik ´gedwongen´ om te gaan dansen. David en ik waren zo´n beetje de enige jongeren, dus dat was wel apart. Maar erg leuk. Rond een uur of half 4 was het feest afgelopen en werden David en ik door verschillende mensen thuis gebracht.
Vanochtend na 3 uurtjes geslapen te hebben weer lesgegeven. Een collega van mij vroeg na mijn les wat er aan de hand was met mijn hiel. Uhmm, ik denk dat het een soort blaar is. Nee, dat was het niet volgens haar. Ze keek behoorlijk bezorgd en riep er een tweede collega bij. Ze waren zo druk bezig met het zwarte bultje op mijn hiel te bekijken dat een aantal moeders zich er ook mee gingen bemoeien. ´Doet het pijn?´ Nee, nu niet meer. In het begin wel. ´Jeukt het?´ Nu niet meer zo veel, maar eerder wel erg ja. Conclusie: ´Pique. Enorme ya es!´. Behoorlijk wat commotie, ik voelde me net een klein kind. Het was inderdaad ´pique´, een typisch Paraguyaans iets. Het is een heel klein beestje, een parasiet, dat hier in de grond woont. Als het de kans krijgt, dringt het de huid binnen en gaat daar verder groeien en eitjes leggen. Deze indringing doet behoorlijk pijn, en dat kan een tijdje duren. Daarna gaat het erg jeuken. Als je hier niks aan doet wordt het groter en groter, tot het op een gegeven moment ´ontploft´ en een enorme infectie kan veroorzaken. Maar goed, dat is pas na echt een lange tijd. Tot dan is het gewoon verschrikkelijk irritant. Het is hier heel normaal en vrijwel elke vrouw weet hoe dit te behandelen. Echter, omdat ik die van mij al lange tijd had (ik schat ruim 2 maanden), was hij al behoorlijk groot en werd mij aangeraden om naar de dokter te gaan. ´Beter vandaag dan morgen´. Nou goed, dus ´s middags naar de dokter gegaan. Hij verdoofde het eerst, wat behoorlijk pijn deed! Maar goed, van de rest van de behandeling voelde ik vrijwel niks. Met een naald wordt de ´pique´ er uitgehaald. Ook van binnen moet er nog wat gepeuterd worden, vanwege de eitjes. Het duurde zo´n 5 minuten. Ik heb nu een zwachtel om deze hiel, die er tot maandag niet vanaf mag. Het mag ook absoluut niet nat worden vanwege het gevaar van infectie. Het is nu namelijk gewoon een rond gat van ongeveer een vierkante centimeter.. Ook heb ik antibiotica en nog een ander medicijn wat ik een week moet slikken. Jullie hoeven je nergens zorgen over te maken hoor. Als ik hier vertel aan mensen waarom ik met die zwachtel loop, vinden ze het eerder grappig dat ik een ´pique´ had, dan verontrustend.
Vanavond blijf ik trouwens thuis, want ik ben echt nog zo moe! Heb na mn werk nog 2 uurtjes geslapen, maar 3+2=5 uur in totaal = niet veel! Even lekker relaxen dus.
Af en toe mis ik jullie en/of iets uit Nederland wel, maar over het algemeen ben ik hier supergelukkig. Ik ben nog lang niet klaar voor mijn vertrek! Gelukkig duurt het nog ruim 2 maanden.. hehe.
Con mucho cariño, vuestra Anne.
Abonneren op:
Posts (Atom)